Recenzja: dCS Bartók

 Bela Bartók to obok Ferenca Lista największa duma muzycznych Węgier. Nie lubię jego debiutanckiego poematu symfonicznego Kossuth, nazbyt jak na mój gust ilustracyjnego, w sam raz na sceny batalistyczne w muzyce filmowej, ale w późniejszej twórczości patrzył już Bartók przede wszystkim w głąb siebie, co zdecydowanie bardziej mi odpowiada. O trzydzieści lat starsza Muzyka na instrumenty strunowe, perkusję i czelestę to dzieło nie podlegające negowaniu. Zresztą wszystko późniejsze. Dobrze zatem, że audiofilsko-techniczne dCS do sławnego BB nawiązało.

Ale do niego nazwą, a technicznie do swego poprzedniego wyrobu z linii popularniejszych – jednoczęściowego odtwarzacza dCS Rossini. Pisałem w jego recenzji, że popularność i schodzenie z ceny to w odniesieniu do marki dCS czynności przebiegające w innym wymiarze niż to ma miejsce zazwyczaj; w przypadku Rossiniego zjazd na sto cztery tysiące względem kosztującego cztery razy tyle i rozdzielonego na cztery składowe odtwarzacza dCS Vivaldi. Bartok idzie krok dalej, za potanienie jeszcze o połowę pozbywa się sekcji płytowej; niekoniecznie dlatego, że płyty są już przeszłością, ale na pewno z powodu, że można teraz obywać się bez nich. Można wprawdzie także bez Internetu, plików, streamingu itp., ale to one wyznaczają obecny kierunek rozwoju. W którym zmierza też Bartok; i pewnie też dlatego to imię zostało mu dane – zmarły w 1945 roku Bela Bartók wciąż pozostaje awangardą.

Ta awangarda to w pierwszych dekadach XXI wieku przetworniki stawiane przy komputerach – komputerach w dowolnej formie: PC, laptopa, tabletu, nawet smartfonu. Także komputera sieciowego, nazywanego serwerem. To również przetwornik połączony z serwerem nie wirtualnie poprzez sieć a fizycznie – z dyskiem bądź macierzą dyskową. Ewentualnie mający taki dysk już w sobie; wariantów jest tu trochę, ale rzecz zawsze sprowadza się do jednego – do odczytu cyfrowych plików i ich przeróbki na postać analogową. Tak, aby analogowy wzmacniacz mógł to łyknąć, wzmocnić i wypluć – najczęściej teraz w słuchawki, chociaż głośniki nie wymarły i na pewno nie wymrą.

Ogólnie zatem zmiana planu z płytowego na plikowy; i jeśli ktoś na to psioczył, to mamy teraz świetny przykład korzyści z takiej zmiany w wydaniu dCS. Płytowy Rossini kosztował (wiąż kosztuje) te sto cztery tysiące, plikowy Bartok pół z tego. Za dodatkowe dziesięć tysięcy może być doposażony w wewnętrzny słuchawkowy wzmacniacz symetryczny w klasie A, gdzie odnotować należy, że najwyższej klasy słuchawki to dziesięć razy mniej niż najwyższej klasy kolumny i nie potrzebują piekielnie drogich kabli głośnikowych. Na okablowaniu i reszcie sprzętu w przypadku takiego wbudowanego wzmacniacza można zaoszczędzić fortunę, wystarczy skumulować ceny interkonektu, zewnętrznego wzmacniacza, do niego kabla zasilania, kolumn i dla nich kabli. Dla wyrobów szczytowych wyjdą ze dwa Mercedesy i jeszcze motorówka.