Recenzja: SAEQ PDA-1b

Rzut oka

     Wzmacniacz ma średnie gabaryty tudzież kształt ma podłużny, analogicznie odnośnie bryły do energizerów Staksa. Cały w czerń obleczony połyskuje anodyzacją aluminiowego panelu, a blaszany korpus obejmujący pokryto mikro teksturą satynowej powłoki. Czerń narusza po lewej czerwono podświetlany, masywny włącznik kołyskowy, z prawej złote cyferki znaczników krokowego potencjometru, którego gałka też jest czarna, lecz czarną być nie musi. Pomiędzy, w złotej obwiedni, wypukłe i złocone litery godła SAEQ, pod godłem trzy skobelkowe przełączniki: XLR/RCA, -5/-10 dB i 0 dB/ATT, poniżej cztery gniazda słuchawkowe – dwa 4-piny, dwa duże jacki. Oprócz tego na wierzchu z lewej mały suwak skalowania napięcia 115/230 V, a pod maszyną trzy wypłaszczone niczym dawne talary sporej średnicy walce podstawy. Z tyłu po jednym wejściu RCA i XLR, trzypozycyjny, aktywowany z przodu przełącznik skobelkowy ATT: -10/0/-6 dB, mały suwaczek przełącznika pinów na gniazdach XLR i klasyczne wejście prądowe z szufladką bezpiecznika. Potencjometr chodzi z oporem, więc złącza ma solidne, a przede wszystkim, w odróżnieniu od niekrokowych, z czasem się nie osłabi. Włącznik świeci za mocno – dobrze będzie zasłonić, o sekcji zasilania piszą, że wyjątkowo stabilna i silna; mocy nie ma zabraknąć nawet dla najtrudniejszych słuchawek. (Przywołane z imienia Susvary.) Z kolei tranzystory germanowe obiecują bycie lepszymi nie tylko od mikrych w porównaniu krzemowych, ale nawet od lamp. Całość bardzo solidna w klasycznej poetyce sześcianu bez estetycznych wygibasów, ewentualnie czarne pokrętło może stać się czerwone, srebrne lub lśniąco albo ewentualnie matowo złote, gdyby komuś łasemu na nie brakowało kolorów.                                                                               

      Parametry techniczne mówią o mocy 2 x 2,5W/32Ω, mowa jest także o tym, że wszystkie wyjścia słuchawkowe mogą być jednocześnie obciążane bez straty mocy i jakości. Wzmacniacz waży niecałe pięć i pół kilograma przy dwudziestu dwóch centymetrach szerokości, a więc połówce racka. Przenosi gigantyczne pasmo akustyczne 15 Hz – 500 kHz i może obsługiwać słuchawki z przedziału oporności od 2 do 600 Ω. Zniekształcenia lokuje poniżej 0,3%, stosunek szumu do sygnału przekracza 95 dB. Podczas pracy konsumpcja prądu może dochodzić maksymalnie do 50 W, stan pasywny (muzyczna pauza) opiewa na 15 W, stanu oczekiwania nie ma, ponieważ tranzystory germanowe muszą stać cały czas pod prądem. Dyskretny obwód ma podwójne sprzężenie oraz (powtórzmy, bo naciskają) wyjątkowo stabilną i potężną agendę zasilania. Urządzenie się mało rozgrzewa, ale na wszelki wypadek z tyłu po lewej na pokrywie parę szczelin wentylacyjnych. Dopasowanie do napięć 115 i 230 V zapewnia czerwono oznaczony i zabezpieczająco zagłębiony wierzchni suwak, a pasowanie do napięcia 100 V wymaga użycia przełącznika umieszczonego wewnątrz.