Recenzja: Lavardin ISx Reference

Budowa

    Zakłady Lavardin to montaż przy użyciu mechaniki precyzyjnej i mikroskopów montażowych, współtworzące wraz z producentem kolumn głośnikowych Lecontoure i producentem mebli audiofilskich K-Rak grupę przemysłową CEVL. W jej ramach Lavardin oferuje obecnie cztery wzmacniacze zintegrowane, dwa przedwzmacniacze i pięć rodzajów końcówek mocy, prócz tego w przystępnych cenach własne okablowanie głośnikowe, gramofonowe, zasilające, cyfrowe, interkonekty oraz trzy i sześciogniazdowe listwy. Tytułowy wzmacniacz lokuje się w centrum oferty i występuje w wersjach czerwonej i czarnej, czym w niezamierzony najpewniej sposób nawiązuje do zapomnianej dziś, kiedyś rewolucyjnej i sławnej powieści Stendhala, natomiast w zamierzony zaskakuje – taki czerwony fronton to murowane wyrywanie z rutyny i podgrzewanie atmosfery zarówno samą rwącą oczy barwą, jak dyskusjami o estetyce.

     Przypatrzmy się uważniej, tym bardziej, że nawiedziła wersja czerwona. Wzmacniacz ma standardową szerokość czterdziestu trzech centymetrów i umiarkowaną wysokość ośmiu. Jego czerwony bądź czarny, minimalnie zaokrąglony na narożach fronton z sześciomilimetrowej grubości płata aluminium, jest ciut szerszy i wyższy od korpusu, uformowanego z trzymilimetrowej, nieodmiennie już czarnej i tak samo aluminiowej. Nawiązującym do estetyki przemysłowej stylem przytwierdzono go czterema srebrzystymi śrubami torx, mocno z tła się wybijającymi na rzecz łatwości użycia i swoistej ozdoby. Najważniejsze momenty na tej czerwieni lub czerni to w centrum szyld z napisem lavardin TECHNOLOGIES oraz poniżej centralną diodą sygnalizującą stan włączenia, a po jej bokach oznaczeniami dużych, równie mocno się akcentujących srebrzystych pokręteł, w całości tak jak sam korpus aluminiowych – tradycyjnie z lewej wyboru źródła, z prawej potencjometru. Pokrętła okazują się identyczne rozmiarem i znaczone na obwodzie frezami dla lepszego uchwytu; prawe ma sam, poprzez żłobinę, znacznik wysterowania, a lewe skoligacone z takim samym znacznikiem cztery ponumerowane pozycje w korespondencji do czterech z tyłu par wejścia RCA. Oprócz nich na tym tyle pojedynczy już komplet przyłączy głośnikowych, gniazdo prądowe i przy nim kołyskowy włącznik, plus dwie tabliczki znamionowe, informujące min. obrazkowo, by nie wyrzucać wzmacniacza do śmieci. Stoi to wszystko na najzwyklejszych podstawkach, o których nikt się nie wypowiedział, czy są jakoś resorujące, ale funkcję resorowania odnajdziemy we wnętrzu, gdzie przeciwdrganiowo zamocowano transformator.

    Między płatami frontu i tyłu na pół przedzielone aluminiowym ekranem wnętrze, po lewej stronie w pancernej obudowie niewidoczny toroid o niepodanej specyfikacji, po prawej tranzystorowy obwód w układzie opatentowanym przez Sidneya Darlingtona, czyli trudnego w praktycznej realizacji kaskadowego typu wzmocnienia, gdzie prąd emitera pierwszego tranzystora jest prądem bazy drugiego, a prądy kolektorowe się sumują. Ten układ to objawiona światu w 1953 roku koncepcja opracowana przez jednego z najsławniejszych inżynierów elektroników wynalazców, ocierająca się o wynalezienie układów scalonych, do ostatecznej postaci doprowadzona przez Jacka Kilby w 1958, a rzecz wymaga tranzystorów o niskim współczynniku oddanego ciepła względem przykładanego napięcia, wymaga też przyspieszania dźwięku poprzez architekturę push-pull.

     U Lavardin to tranzystory bipolarne National Semiconductors, zgodnie z zamysłem twórców w układzie oddającym dużo większą moc niż w niekaskadowych rozwiązaniach, pracujące w trybie push-pull Class AB, podwojonym na rzecz stereofonii. Wszystko zrealizowane w starannym montażu z udziałem gatunkowych kondensatorów i rezystorów, a siła głosu sterowana potencjometrem Alps Blue z silniczkiem. W tym stanie rzeczy oczywistością pilot, który jest podłużny i spory, przez co dobrze leżący w dłoni, ale odnośnie regulacji ograniczony do siły głosu. 

    Układ Darlington sprawia, że wzmacniacz oddający 50W/8Ω gatunkowej mocy może mieć wagę zaledwie 6,5 kg, z kolei w miarę luźna zabudowa wnętrza i mała ilość dobranych pod kątem niskiej temperatury pracy tranzystorów, umożliwiają nieobecność wentylacyjnych szczelin. Ale żeby ktoś nie pomyślał, że w środku jakaś audiofilska pustka: układ jest skomplikowany i wysoce zaawansowany technologicznie, a nie jedynie innowacyjny i otoczony legendą. Dużo też obiecuje, za sprawą podwójnej inności. Z układem Darlingtona mieliśmy już do czynienia poprzez potężny wzmacniacz dzielony z monoblokami Soul Note, gdzie cena wynosiła 270 tys. PLN, a gwiazdą przewodnią konstrukcji było nie kierowanie się chaos jedynie wnoszącymi pomiarami, a strojenie wyłącznie na ucho. Tam pomysł Darlingtona znakomicie się sprawdził w układzie bardziej rozgałęzionym, ale tu oprócz niego mamy mieć do czynienia z wynalazkiem samego Gérarda Perrot – układem przeciwdziałającym pamięci opóźnionej. Na czym to przeciwdziałanie polega, tego w najmniejszym stopniu nie będzie nam dane się dowiedzieć, ale ponoć to usłyszymy, ponoć się nie da nie usłyszeć.

    Tak cóż, wszystko w zasadzie opisane: waga, rozmiary i technika. Wyszczególniona moc, podana data inauguracji, pozostała jedynie cena i sama estetyka. Wzmacniacz kosztuje teraz 18 990 PLN, czyli akurat tyle, ile inne wybitne integry. Nie można mu zarzucić, że jest szczególnie tani, ani że nadprzeciętnie drogi. W tej sytuacji może się bronić (co skutecznie czyni od dawna) samymi walorami brzmieniowo-użytkowymi. O brzmieniu już za moment, a o własnościach użytkowych powiem, iż zdaniem perkusisty Karola to bardzo dobrze, że jest czerwony: „W końcu jakaś odmiana do dołującej i nudnej czerni!”