Recenzja: HiFiMAN Sundara

Budowa

Sundara znaczy „Piękno”.

   Słuchawki stanowią bezpośrednią konkurencję modeli takich jak AudioQuest NightHawk czy Sennheiser HD 660S; i tu nie da się ukryć, że obaj główni konkurenci są ładniejsi i wygodniejsi. W podstawę surowcową odnośnie powierzchowności wyposażeni lepszą, i wygodę też większą mający; mniej cisnący i milej otulający uszy. Na dodatek pałąk Sundar klekocze i cały wykonany jest z metalowego płaskownika z podwieszoną skórzaną opaską, dość siermiężną i  sztywną, co razem nie wygląda imponująco. Lecz czepiać też nie ma co się: słuchawki po założeniu siedzą wygodnie, opaska mimo twardości nic a nic nie uciska, a pady ze sztucznej skóry na obszarze kontaktu z głową obszyto przyjemnym welurem. Poza tym ten metal to cienko sprasowana specjalna stal – super giętka i praktycznie nie do złamania – a za częścią regulacyjną to aluminium, zatem słuchawki ciężkie nie są i w miarę odporne na wibracje, aczkolwiek najlepsi z najlepszych (dużo też niestety drożsi) sięgają nie po aluminium, a po stopy magnezu.

Regulację pionową podpatrzono u Beyerdynamic i pracuje ona w oparciu o wchodzące w szczeliny regulacyjne dziurkowane końcówki obejm, które to obejmy są także wzorem Beyerdynamic całe z płaskownika i przytwierdzone do muszli trzpieniowo. Dopasowanie poza regulacją w pionie w całości bazuje na giętkości pałąka, który na tyle jest giętki, że nic to nie przeszkadza. Słuchawki siedzą solidnie i dobrze się układają, choć nacisk boczny mógłby być mniejszy. Wyposażono je w cienki, elastyczny i lekko sprężynujący kabel długości 1,5 metra z wtykiem kątowym mały jack i dodaną przejściówką na duży. Kabel ma podpięcie do obu muszli mikro jackami lekko skierowanymi do przodu, dzięki czemu mniej będzie przeszkadzał. Producent nad nim się nie rozwodzi, wspomina jednak, że wykonano go z krystalicznej miedzi, co ma pozwalać słuchawkom na przenoszenie całego dostępnego pasma, nad którym się z kolei już się rozwodzi, podkreślając, że to imponujące 6 Hz – 75 kHz, a takie pasmo jest warunkiem, by dźwięk stał się niczym żywy; więc tu coś takiego mieć będzie miejsce. Tak przy okazji odnotujmy, że kabel z krystalicznej miedzi to niewątpliwie dobra wiadomość w świetle faktu, iż kable w tyle kosztujących słuchawkach generalnie są marne i nawet światowej sławy producent okablowania, amerykański AudioQuest, debiutując na rynku słuchawek wyposażył swoje NightHawk początkowo w tak lichy, że go prędko musiał poprawiać. Kabel za chudo i zbyt obco brzmiący, co jest przypadłością wszystkich kiepskich przewodów. W Sundarach takiego czegoś ma nie być, a czy faktycznie, to się rychło okaże.

Piękno od góry.

Gdy chodzi o całościową powierzchowność, słuchawki niczym specjalnym nie imponują i przede wszystkim unikają rzucania się w oczy. Dominuje matowa czerń (co mnie akurat odpowiadało) z niewielkim srebrnymi akcentami w postaci opasek na końcach pogrubionej, regulacyjnej części pałąka i logo HiFiMAN-a pomiędzy nimi. Dominantą nie są jednak srebrne dodatki, tylko duże, okrągłe muszle z aluminium, wypełnione czarną jak one siateczką i uzupełnione czarnymi padami.

Ale wygląd wyglądem, a sercem są niewidoczne przetworniki, o których już wiemy z materiałów firmowych, że potrafią operować w obrębie pasma o wyjątkowym zakresie. Przy okazji dwie rzeczy są wybijane na plan pierwszy – pomimo konstrukcji planarnej skuteczność tak wysoka, że umożliwiająca współpracę ze sprzętem przenośnym (94 dB), a przede wszystkim dźwięk powstający na membranach cieńszych od ludzkiego włosa i jednocześnie na tyle sztywnych, że nie generujących własnych zniekształceń. W połączeniu z konstrukcją planarną, obustronnie tę membranę kontrolującą, ma to chronić w bardzo wysokim stopniu przed wszelkimi odchyleniami od rzeczywistego brzmienia, czemu w sukurs przychodzi dodatkowo konstrukcja otwarta. Dźwięk zatem szczególnie realistyczny zarówno z aparaturą stacjonarną jak i przenośną, że klękajcie narody.

Dorzucę do tego uwagę, iż cienkość membran to od jakiegoś już czasu danie główne w marketingowym menu HiFiMAN-a, na czele z dumnym stwierdzeniem, że we flagowych Susvarach jest ona taka cienka, że aż niewidoczna. W Sundarach tak cienka nie jest, ale mimo to nazwa przypisana tym słuchawkom znaczy tyle co „Piękno”. Piękno w tym przypadku sprzedawane jest w solidnych pudłach z grubej tektury, ładnie przyozdobionej utrzymanym w szarościach i czerniach wizerunkiem skrywających się w środku słuchawek. Poza nimi samymi w wyścielonym czarną pianką wnętrzu znajdziemy jedynie książeczkę z opowieściami producenta o własnych dokonaniach i tą przejściówkę na duży jack.  

Pokaż cały artykuł na 1 stronie

37 komentarzy w “Recenzja: HiFiMAN Sundara

  1. fon napisał(a):

    A miały być lepsze od LCD2 i o kroczek od lcd3,tak niektórzy pisali

    1. Piotr Ryka napisał(a):

      Z pewnością aż tak dobre nie są. Zwłaszcza pod względem nasycenia i muzykalności.

  2. Sławek napisał(a):

    HiFiMan to zawsze marne kable dawał do swoich słuchawek niestety. Ten oryginalny od HE-6 to po porostu … zaśniedział, zielony nalot na miedzianym przewodniku poszedł około 10 cm wgłąb po kablu, co było widać przez przezroczystą jego izolację.
    Panie Piotrze – a jak wypada ta Sundara na tle HE-6?

    1. Piotr Ryka napisał(a):

      To innego typu słuchawki, nawet nie ma ich jak posłuchać z jednego wzmacniacza. Dobrze napędzane HE-6 są na pewno mocniejsze w wyrazie. Nieco jaśniejsze, lepiej wypełnione i grające bliżej słuchacza na mniejszej scenie. Bas mają znacznie mocniejszy.

      1. Sławek napisał(a):

        Dziękuję za odpowiedź.
        Jeśli Sundary mają słabszy bas niż HE-6, to nie są to słuchawki dla mnie. Ja swoje HE-6 napędzam Audio-gd Master 11, 8 watt przy 50 ohm-ach więc jest spoko – są IMO dobrze napędzone.

        1. Piotr Ryka napisał(a):

          Poza tym HE-6 z mocnym wzmacniaczem to zawsze będzie lepsza dynamika niż ze zwykłych słuchawek dynamicznych albo planarnych.

  3. Al napisał(a):

    Czytając obie recenzje, zauważam że HD660s postrzega Pan jako lepsze słuchawki, czy tak?

    1. Piotr Ryka napisał(a):

      Odpowiedź poprzez „tak” albo „nie” nie byłaby właściwa, bo sprawa jest nieco zagmatwana. Poczynając od tego, że Sennheiser HD660 S to słuchawki bardziej niezwykłe od przeciętnych, mające wyraźna styl o artystycznym w sensie sposobu prezentowania muzyki zacięciu. Sundary są natomiast w sensie sposobu prezentacji typowe. Duża, ale nie podkreślająca holografii scena, a na niej wszystko jak najwyraźniejsze i jak najbardziej drobiazgowo wyrysowane, a jednocześnie wyraźne braki w odniesieniu do wypełnienia, plastyki, trójwymiarowości, spójności pasma. Soprany podbite i poprzez cienkość za nerwowe i nie dość trójwymiarowe, bas nie dość nisko schodzący i za mało wypełniony, a średni zakres zbyt pogłosowy i trochę obco brzmiący. Ale to wszystko przykryte wyraźnością, szczegółowością i na szczęście pozbawionym jaskrawości, lekko ściemnionym światłem. I w rezultacie tak na pierwszy strzał bardzo efektowne. Ale by było efektowne naprawdę, potrzeba lepszego kabla i podejrzewam, że ten od FAW już by w zupełności wystarczył. Natomiast Sennheiser HD660 S to słuchawki dla melomanów. Nie wyżywają się w szczegółach, tylko w całościowym ukazywaniu muzyki jako twórczości artystycznej; nie czegoś głównie do obfotografowania i pomierzenia. Nacisk kładą na spójność i plastykę, a nie wysoką rozdzielczość obrazu. Przy czym nie wiem jak grają z lepszymi kablami, nie słuchałem.
      Słuchając HD660 S można się poczuć jak w filharmonii, a słuchając Sundar z lepszym kablem mamy przede wszystkim mocne poczucie, że słuchamy świetnych technicznie, bogato grających słuchawek.

  4. Piotr Ryka napisał(a):

    I jeszcze może taka uwaga: jeżeli ktoś lubi styl prezentowany przez SUndary, lepiej zrobi kupując Fostex TH610. A na wyższym pułapie cenowym Kennerton Vali, u których szczegółowość to już prawdziwie mistrzowski popis.

  5. Szkudi napisał(a):

    A myśli Pan Panie Piotrze o recenzji audeze LCD 2 classic? U mnie wygoniły na serwis aukcyjny wspomniane w komentarzu Fostexy th610, które ocenia Pan lepiej niż Sundary, ciekawe jak by się Panu nowe/stare audeze spodobały. Od razu dodaję że Fostexy wyposażone były w kabelek z miedzi 7n a Audeze fabryczny. U mnie te lcd zażarły faktycznie dopiero po ok 200h grania.

    1. Piotr Ryka napisał(a):

      LCD-2 dawno temu zrecenzowałem, a na ostatnim AVS nowsza wersja grała świetnie. Dobrze byłoby ją zrecenzować, ale na razie inne czekają w kolejce.

    2. Marek S. napisał(a):

      Do nowych LCD2C polecam kabel słuchawkowy FAW Hybrid Noir, od razu słychać, że jest lepiej. Ostatnio nie chce mi się wracać do ED5 Unlimited. Jak LCD3 jest sporo lepsze (nie słuchałem), to już znam kierunek poszukiwań. LCD4 troszkę za drogie.

      1. Szkudi napisał(a):

        Właśnie zamierzam go sobie sprawić, póki co dozowałem sobie przyjemność oswajając się z ich dźwiękiem na fabrycznym kablu 😉

        P.s. dla zainteresowanych zestawami ‚hotelowymi’, Alo Audio Continental V3 napędza te słuchawki znakomicie, jego brzmienie również zgrywa się z tymi słuchawkami wyśmienicie. Ciekawe jak by się sprawowały z V5.

  6. Marcin napisał(a):

    Czy te słuchawki to budżetowa wersja Edition X? Na to może wskazywać recenzja jak i inne internetowe opisy. Pozdrawiam.

    1. Piotr Ryka napisał(a):

      Edition X są jednak o wiele bardziej zaawansowane konstrukcyjnie i w efekcie wyżej uplasowane brzmieniowo. Potrafią grać analogowo, Sundarom do tego mimo wszystko trochę brakuje.

  7. Tadek napisał(a):

    Panie Piotrze, czy potwierdza Pan, że swego czasu, gdy Wojciech Pacuła otrzymał od Fang Biana HE-6 zrobił Pan sromotną awanturę HiFiMANowi i jego polskiemu dystrybutorowi, że Pan nie gorszy?

    1. Piotr Ryka napisał(a):

      Nie, nic takiego nie miało miejsca. Z Fang Bianem nigdy się nie kontaktowałem, a z polskim dystrybutorem HiFiMAN-a poróżniłem się odnośnie produktu innej firmy. I skąd w ogóle taka informacja?

      1. Tadek napisał(a):

        Z forum Audiohobby, na którym sam Pan narzekał, że Pacułę HiFiMAN wyróżnia, a Pana nie, i w czym Pan gorszy. Szczerze mówiąc, od tamtej pory czytam pańskie recenzje HiFiMANa z mocno przymkniętą powieką.

        1. Piotr Ryka napisał(a):

          To ciekawe, bo takich narzekań sobie nie przypominam. W każdym razie na pewno nie w sensie robienia komukolwiek awantury. Powiekę można oczywiście mrużyć albo nie, a prawda i tak się obroni. Mają te Sundary dobre wypełnienie, albo nie mają. Każdy może sam sprawdzić.

          1. Tadek napisał(a):

            Tak, to ciekawe, że te posty zniknęły z Audiohobby, a szkoda, bo może Pan dziś zaprzeczać i nic nie idzie z tym zrobić.

          2. Piotr Ryka napisał(a):

            To może jeszcze powiesz, że sam je usunąłem? 🙂

            Poza tym pozwolę sobie zauważyć pewną nieścisłość: w czasach gdy tam pisałem, nie było tego serwisu. Nie zajmowałem się wtedy pisaniem recenzji profesjonalnie, a zatem jakiekolwiek kategoryczne żądania pod adresem dystrybutorów czy producentów nie miałyby po prostu sensu.

          3. Tadek napisał(a):

            Panie Piotrze, po co te nerwy, przecież my nie jesteśmy na Ty.

          4. Piotr Ryka napisał(a):

            Nie ma to nic wspólnego z nerwami. Sam Pan nawiązał (nawiązałeś) do forum Audiohobby, a tam, podobnie jak wcześniej na Audiostereo, lansowałem zwracanie się do siebie per ty. Na tej prostej zasadzie, że wszyscy jesteśmy kolegami.

  8. Piotr Ryka napisał(a):

    A tak już całkiem poważnie: Sundary są w porządku, trzeba im tylko koniecznie zmienić kabel.

    1. Andrzej napisał(a):

      Ale ta „tylko” wymiana kabla podnosi koszt słuchawek budżetowych o co najmniej 1000zl 😉

      1. Piotr Ryka napisał(a):

        HiFiMAN od zawsze dawał swoim słuchawkom słabe kable i jeszcze się chwalił, że wyjątkowo dobre. Nie wiem, czym to tłumaczyć? Może deficytem wysokich tonów u dr Fang Bian? Nie chcę być złośliwy – no ale czym? Skąpstwem?

    2. Grzesiek napisał(a):

      Czy wymiana kabla ma również sens dla wyjścia niezbalansowanego (jack)?

    3. Grzegorz napisał(a):

      Widzę, że komentarz nie został dodany, więc napiszę jeszcze raz – czy wymiana kabla ma również sens dla wyjścia niezbalansowanego (Jack)? Nie mam tu na myśli kabla sklepowego za 1 tys. zł, ale skręconego we własny, zakresie np. z miedzi 6N, 7N/srebra.

      1. Piotr Ryka napisał(a):

        Oczywiście, że ma. Dokładnie taki sam jak w przypadku symetrycznego.

        1. Grzegorz napisał(a):

          Dziękuję za odpowiedź. W takim razie do tych słuchawek lepsza będzie czysta miedź, czyste srebro czy hybryda (miedź + srebro)?
          Czy celując w tę samą średnicę pojedynczego przewodu lepiej skręcać więcej żył o mniejszej średnicy czy mniej żył o większej średnicy? Pomijam tutaj kwestię elastyczności całego kabla.

          1. Piotr Ryka napisał(a):

            Gdybym sam miał coś kombinować, zrobiłbym kabel z większej ilości cieńszych żył miedzianych.

          2. Grzegorz napisał(a):

            Dziękuję za odpowiedź.

  9. Grzegorz napisał(a):

    Do czego recenzowane Sundary podpiąć, tak aby wydobyć z nich, jak najwięcej (oczywiście w rozsądnym przedziale cenowym)? Zapewne jest jakiś pułap, którego nie warto przekraczać z uwagi na wartość samych słuchawek, a co za tym idzie jakość generowanego dźwięku?

    Interesuje mnie w zasadzie tylko integra (dac+amp) zachowująca barwę (neutralność) samych nauszników. Wstępnie wytypowałem Aune S6, Questyle CMA 400i oraz Audio-gd NFB 28.38 różniące się m.in. mocą, możliwościami przyłączeniowymi oraz… ceną.
    Ma Pan doświadczenie z produktami każdej z powyższych firm, dlatego chciałby zapytać o zdanie – co „lepsze”, „bardziej opłacalne”. Być może jest jeszcze inny produkt/produkty, na który/e warto zwrócić uwagę w kontekście recenzowanych słuchawek?

    PS. Wykorzystywane źródło dźwięku to na ten moment Aune x1s po USB z PC.

    1. Piotr Ryka napisał(a):

      Na ślepo wybrałbym Aune, ale to tylko intuicja.

      1. Grzegorz napisał(a):

        Przy S6 obawiam się tylko wysokiej impedancji na wyjściu. Sundara ma tylko 37 Ohm. Stąd pytanie czy może to być duży problem?

        1. Piotr Ryka napisał(a):

          Raczej nie.

          1. Grzegorz napisał(a):

            Dziękuję.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

© HiFi Philosophy