Recenzja: Final DX4000 CL

Technika

     Słuchawki są zamknięte i czarne. Pokrojowo rzeczywiście zbliżone do stanu bliskiego identyczności względem Pandora Hope VI i najwyższych z rodziny Sonorous modeli X i VIII, ale pozbawione metalowego pierścienia stanowiącego pokrywę muszli; u Pandor z nierdzewnej stali, u obu Sonorous z pozłotą. Ten pierścień tutaj wykonano z tworzywa ABS (akrylonitryl-butadien-styren) – sztywnego, udaroodpornego termoplastu znanego min. z motoryzacji. Wewnątrz odnajdujemy przetwornik dynamiczny z 50-milimetrową, pracującą w komorze o zoptymalizowanym przepływie powietrza membraną, co umożliwia lepszą kontrolę ciśnienia przed i za nią, dając poprawę niskich częstotliwości i bardziej trójwymiarową scenę. Sama membrana także została w laboratorium Final poprawiona: zyskując względem dawniejszych podwyższoną czułość i staranniej obrobione krawędzie, celem skuteczniejszej eliminacji zniekształceń i lepszego wychwytu szczegółów. Napędza ją silny magnes neodymowy, zapewniający wysoką gęstość magnetycznego strumienia oraz drgająca cewka z drutu CCAW (Copper-Clad Aluminum Wire) – więc aluminiowego dla lekkości, pokrytego miedzią dla przewodnictwa.

     W Final DX4000 CL (gdzie CL oznacza wersję zamkniętą) nie odnajdziemy już obsługującej wysokie częstotliwości balanced armature, to klasyczne, jednoprzetwornikowe słuchawki dynamiczne. Jeden przetwornik, i nie tubowy, a typowy szerokopasmowy z ruchomą cewką – jedynie korpus nawiązuje, i nawiązać ma także dźwięk, a to dzięki owej membranie o podwyższonej czułości oraz wyjątkowemu opracowaniu akustyki w takiej samej z wyglądu komorze o konstrukcji zamkniętej.

    Na zewnątrz wszystko czarne – czarne pokrywy muszli, czarne w ich centrach oprawy sworzni, na których muszle się kołyszą, czarno oksydowane prowadnice przez te oprawy przechodzące, by łączyć z nieodmiennie czarnym, zwieńczającym pałąkiem. Pałąkiem o dobrze dobranym profilu, wystarczającym podścieleniu oraz skutecznie działającym hamowaniu na gładziach tych prowadnic – nie ma irytującego samoopadania i można dokonywać korekt po założeniu słuchawek. Jedyne odstępstwa od czerni to symbol marki i napisy „final” na centralnych oprawach sworzni oraz napisy DX4000 CL na plastikowych przewiązkach między prowadnicami a otuliną pałąka. Oprócz tego srebrny jest kabel.

    On jeden, tak naprawdę, stanowi o kontraście między czernią a srebrem, albowiem nie jest czarny jak u DX6000, a identyczny jak standardowy u planarnych z rodziny D8000 (gdzie srebrne za dopłatą), co stanowi sugestię, że jest najwyższy gatunkowo. Do muszli wchodzi nie od spodu, tylko ze sporym wyprzedzeniem, nie będzie więc obciążał ramion, natomiast będzie lśnienie, gdyż jest srebrzyście lśniący i stosunkowo gruby. Także sprężynujący, ale też należycie elastyczny – zakończony symetrycznym złączem Pentacon, a na drugim biegunie wtykami 3,5 mm. W komplecie otrzymujemy elegancką firmową przejściówkę na duży jack, ale nie dostajemy takiej na 4-pin – a szkoda, bo konkurencja nie śpi, ostro konkurujący Chińczycy o takie rzeczy dbają.

     Słuchawki przychodzą w pudełku z grubej, na połyskliwą biel polakierowanej tektury, pstrzonej złotymi znaczeniami. We wnętrzu nie ma etui ani piankowego profilu; pod dyktat ekologii ilość tworzyw starano się do maksimum ograniczyć – profil podtrzymujący też wykonano z tektury. Osobno, obok słuchawek, spoczywa lśniący kabel w z tektury futerale, a przejściówka na duży jack byczy się w skandalicznie plastikowym woreczku.

     Dane techniczne informują o skuteczności 96 dB, impedancji 37 Ω  i wadze 375 g bez kabla. Że to słuchawki dynamiczne, wokółuszne oraz zamknięte, tego już nie raczono napisać w technicznym wyliczeniu, pasmo przenoszenia i charakterystyka przetwornika też się tam nie znalazły. Ale o wszystkim tym już było prócz przenoszenia paśmie, które wielu uważa za zbędne i przede wszystkim błędne (w sensie mylące) – nie ma dość dobrych aparatur potrafiących je prawidłowo mierzyć. 

    Mówiłem już o cenie, mówiłem o wyglądzie, wygoda jest w porządku, a nawet bardzo dobra, by nie powiedzie świetna – bezproblemowo można wytrwać cały dzień, w każdym razie sam mogłem. Pozostaje to odnieść do osiągów brzmieniowych.