Recenzja: Final DX4000 CL

     Final Audio nie zwalnia. Do startowych dla nowej linii słuchawek dynamicznych z oznaczeniem DX, bardzo chwalonych przeze mnie DX6000, dołączyły najpierw DX3000, niedługo potem DX4000, a na imponujący finał Final DX10000 – prezentowane na razie na wystawach, zlotach i specjalnych pokazach, mające w wersji sprzedażowej zostać flagowym popisem firmy – popisem do nabycia za niebagatelne €8000. (I tak się zlitowali, bardziej pasowałoby przecież €10 000.) Na te flagowe przyjdzie poczekać do jesieni, jako produkt rynkowy szykowane są na październik, ale trzy niższe modele na półkach już mamy i wszystkie trzy są też u mnie. Jeden został zrecenzowany, z dwóch pozostałych dystrybutor poprosił wpierw o recenzję tytułowych. 

    – Bardzo proszę, nie ma problemu, z tym, że jeden, to owszem – słuchawki trzeba było wygrzać. Ale to się już stało, pora przystępować do pracy.

     Dla recenzyjno-nabywczej sprawy najważniejsze poza jakością dźwięku są cena i rodzaj. Cena wynosi 4299 PLN, jest zatem trochę wyższa od typowych w ostatnim czasie trzech albo trochę ponad za słuchawki o podwyższonej jakości, których cała plejada niedawno się przetoczyła. Taką właśnie mieć będą niemal identycznie wyglądające, o oczko niższe DX3000, a od obecnie poddawanych ocenie należy oczekiwać więcej, prócz tego to słuchawki o konstrukcji zamkniętej, a zatem nieprzeszkadzające, ale trudniejsze w opracowaniu. Dołącza informacja pochodząca od producenta: dowiadujemy się, że to model mający nawiązać do Final Audio Design Pandora Hope VI (w późniejszej wersji o oznaczeniu Sonorous VI), przenoszący w dzisiejsze czasy jego niezwykłą legendę.  

     O ho-ho! – aleśmy się w takim razie cofnęli, recenzję tamtych pisałem w lipcu 2014. Ale co tam recenzja – jakie to były słuchawki! Za trzy tysiące ówczesnych złotych, czyli tak circa pięć dzisiejszych, dostawaliśmy też zamknięte, wyposażone w lustro akustyczne i przed nim dwa przetworniki – szerokopasmowy tubowy i tweeter ze zrównoważoną (inaczej zbalansowaną) kotwicą. [1] Takich słuchawek dzisiaj nie ma i te również nie będą takie. A tamten tweeter, proszę państwa, to tak szybował z sopranami, że potem – bo ja wiem? – może Audio-Technica ATH-L5000 zbliżone miała, może RAAL requisite, może Stax SR-009? W każdym razie bardzo nieliczne, o ile któreś w ogóle. 

    Zanim wejrzymy w technikę wczorajszych i dzisiejszych, słowo przypomnienia o marce. (Tak, wiem, że to po raz n-ty, ale przecież ktoś może nie znać poprzednich recenzji tyczących produktów Final.)

   Japońskie Final Audio z siedzibą w Jokohamie zostało założone w 1974 przez nieżyjącego już inżyniera Kanemori Takai – i jak niejedna japońska marka znana teraz głównie z produkcji słuchawek zaczynało od gramofonowych wkładek. Stopniowo rozszerzało ofertę na całe gramofony, wzmacniacze oraz kolumny, by pod koniec lat 70-tych zaoferować już pełne zestawy audio, lecz jeszcze nie słuchawki. Te pojawiły się dopiero w 2009, po wcześniejszym wzmocnieniu kapitałowym związaniem z Japan Molex LLC (producentem kabli i złączy, kooperantem Sony), następnie wspólnym z nim przejęciu fabryki w Clark na Filipinach.

    Skracając historię do minimum: najpierw przejęta fabryka produkowała słuchawki dla innych, głównie japońskich marek, następnie Final stworzył własną wytwórnię na terenie Japonii, konkretnie w Kawasaki. To w niej powstają dziś słuchawki sprzedawane pod jego marką, powstają pod najwyższym rygorem wynalazczym oraz technicznym.

   Final ma na swym koncie całe multum słuchawek, a najwięcej dokanałowych. Od bardzo drogich po taniutkie – przewodowe i bezprzewodowe. Ma też na koncie szereg wokółusznych, dynamicznych oraz planarnych, też od przystępnych po drogie, a nawet bardzo drogie. Najdroższe teraz kosztują przeszło dwadzieścia tysięcy, gotowe już są jeszcze droższe, a te, jak mówiłem, to narażenie na wydatek 4299 PLN.

[1] Miniaturowe przetworniki z ruchomą kotwicą i nieruchomą cewką (skrótowo kotwicą zrównoważoną, ang. balanced armature) znalazły zastosowanie w aparatach słuchowych i słuchawkach dokanałowych, oferując wyjątkową precyzję, szybkość reakcji i szczegółowość dźwięku. Ich zasada działania to prądowa wibracja kotwicy pobudzanej przez nieruchomą cewkę, z przekazaniem wibracji na membranę poprzez sztywny popychacz. Wynalazcą Hugh Knowles, data 1955, realizacja Knowles Electronics.