Recenzja: Spirit Torino Centauri 1706

Odsłuch: Przy odtwarzaczu 

   Powtórzyła się sytuacja z recenzji Audio-Techniki ATH-ADX7000, to znaczy perypetie związane z trafnością wyboru trybu wzmacniacza. Regułą bowiem wybór OTL, prawie zawsze w tym ustawieniu słucham, ale niektóre słuchawki powodują dylemat: czy dać im więcej drajwu z trybu non-OTL, czy elegancji z OTL. Co tyczy albo takich, które słabszy mocowo OTL nie dość energicznie napędza (w tym właśnie Audio-Technica), albo tych, u których nie dość żywy przekaz skłania się ku ostrzejszej wizji non-OTL. Ten przypadek zachodził tutaj, łagodność Spirit Torino Centauri 1706, będąca konstrukcyjnym ich założeniem, powodowała ciągoty do trybu podostrzania; łagodniejsza i bardziej wysmakowana wizja OTL skutkowała w pierwszych minutach odsłuchu sopranowym cofnięciem oraz przewagą wypełnienia nad wyraźnością, jak również deficytem poloru – dynamika i energia w porządku, ale błyskotliwość oraz wyraźność nie. Przejście w non-OTL (jedno pstryknięcie i można w locie) skutkowało skokowo żywszym brzmieniem, zjawiał się połysk, ostrość konturów oraz żywsze soprany. Do tego jeszcze bardziej dynamizowała się dynamika: zjawiało się brzmienie gęste i głębokie zarówno fizycznie jak nastrojowo, a na rzecz ekscytacji aż tak energetyczne, że niemal rozsadzające ciśnieniową energią muszle. Bardzo mi się to podobało, zwłaszcza że smak tych brzmień intensywny i kontakt z nimi bezpośredni – duża bliskość i duże dźwięki, a jednocześnie brak grania w głowie. Bas bardzo mocny – i w odniesieniu do tego pierwsze ale, albowiem trochę głuchy. Jednak szybkość i moc w popisie, a jedynie lekki deficyt informacji o tego basu stronie konstrukcyjnej, o wewnętrznej architekturze bębnów. Za to bardzo mało zniekształceń tam gdzie nieraz ich pełno, więc gdyby nie ta głuchość w następstwie nie do końca głębokiego wglądu, byłoby doprawdy niezgorzej. 

   Ciepłota temu towarzyszyła prawie niedostrzegalna – całkowite jej odstąpienie od roli wyróżnika na rzecz minimum ocierającego się o neutralność, z kolei scenerie imponująco rozległe – te były obiecane i to zostało zrobione.

    Słuchałem w tym non-OTL i słuchałem, i po czasie doszedłem do wniosku, że starczy tego podostrzania, pora wrócić do piękna dźwięków. Do dłuższych wybrzmień, bogatszego kolorytu, uwyraźnienia architektury brzmieniowej i przyrostu niuansowości; inicjatorem tej potrzeby stały się zawsze najuważniej sprawdzane ludzkie głosy, ale też i te głuche brzmienia perkusji i nie dość zadawalające postaciowanie u fortepianów i wiolonczel. Dynamika świetną rzeczą, ale nie zastąpi naturalności głosów oraz całościowego poczucia obcowania z dogłębną prawdziwością. Powiecie: – Ale jak to? Dopiero co żeś gościu pisał, że brzmienie w OTL było sopranowo cofnięte i poprzez to ani dość wyraźne, ani wystarczająco dźwięczne, czy jakoś tam, kurczę, „lśniące”. – I fakt, rzeczywiście tak napisałem, ale słuchawki po godzinie się rozegrały, i teraz już nie było przy trybie OTL owych dyskwalifikujących go wad, za to zjawiły się typowe dla niego walory. Z niedawno opisywaną Audio-Techniką też działo się podobnie, chociaż nie w takim stopniu, jedynie dawno temu Audio-Technica ATH-W5000 „Raffinato” zawsze wolała tryb non-OTL, wolała tak aż tupiąc. 

     Zagłębiłem się w OTL, tym razem nieprzelotnie. Z nim jak zawsze dłuższe wybrzmienia, bardziej gibko tańczące dźwięki, więcej zaśpiewu, wyższa temperatura, większa brzmieniowa głębia i większe między brzmieniami różnice. W tym doskonalsze obrazowanie bębnów i wszelkich innych instrumentów, podobnie jak ludzkich głosów. Owe głosy nareszcie przekonująco prawdziwe, pozwalające witać się z formą do jakiej się przywykło. (Także przez kontakt życiowy.) 

   Już przedtem było mocno i rozlegle, teraz stało się też klimatycznie i wciągająco (także dzięki innym popisom przekraczającym dynamikę i wyraźność). 

     Na wszelki wypadek powiem, że hard rock był potężny i rozległy, jak również (to ci dopiero!) teraz bardzo wyraźny; naszła mnie myśl, że przy pierwszym podejściu do trybu OTL użyłem niepasującej do jego stylu płyty i na niej poprzestałem, co było kardynalnym błędem. Na równi znakomite okazały się wszelkie produkcje od solowych po wielkogrupowe, a fortepian już epatował rozmiarami mocy i złożoności. 

     Ogólnie biorąc czynniki wyraźności i sopranowego iskrzenia już nie odstawały od produkcji w trybie non-OTL, jedynie energetyzacja nie była aż tej miary i tempa nie tak szybkie przy tych dłuższych wybrzmieniach.  

    Uzupełnijmy ten opis o to, że świetnie, wręcz fantastycznie, poskramiana była krzykliwość poprzez przestrzenne rozpościeranie w miejsce koncentracji do piku (a taki pik, to fe!). Z kolei test stereofoniczny pokazał, że mimo ogromnej szerokości sceny obrazowanie ma silną tendencję do koncentrowania się w jej centrum (co było zaskakujące, większość słuchawek tak nie ma), i że holografia, jako ta właśnie głównie operująca na głębię w centrum, może nie jest szczególnie głęboka (taka jak na przykład w Susvarach), ale zbudowana z większych niż to ma miejsce przeciętnie dźwięków, znakomicie obrazuje rozwarstwienie sceniczne i wywołuje efekt „Ach!”.

     Summa summarum powtórzył się na wyższym jakościowo poziomie stan zdiagnozowany przy komputerze – uskuteczniona w Spirit Torino Centauri idea brzmienia łagodniejszego, pozwalającego na dłuższe słuchanie bez poczucia zmęczenia ale też bez znudzenia, przybierała po chwili obycia postać wsysającą i hipnotyzującą, a nie łagodną, stonowaną i miłą. Nie zjawiał się wprawdzie w skrajnych postaciach realizm i dramatyzm charakterystyczny dla skrajnie realnych AKG K1000, nie pojawiała się też rangi Sony MDR-R10 czy Stax SR-Ω elegancja brzmieniowa, ale aż tyle nikt nie obiecywał, a dawki były duże. Słuchanie pozwalało poczuć się w pełni spełnionym.