Recenzja: Gustard R30

Brzmienie cd.

Z Susvara Unveiled

    Drugiej generacji Susvary potrafią więcej wybaczać, nie tak łatwo jak STEALTH stoczyć je w mroczną dolinę zwątpienia, ale z drugiej strony wynieść na brzmieniowe wyżyny bynajmniej nie jest łatwiej. Poprzez Gustarda można sobie było wybierać bardziej miękkie, gorące i o włos dłużej frazowane brzmienia transferem poprzez koaksjalny Hijiri, lub w dalszym ciągu miękkie, ale już bardziej sprężyste i wyczuwalnie chłodniejsze, jak również minimalnie krócej podtrzymywane, w zamian mocniejszym konturem wyosobniane, zwłaszcza w odniesieniu do drugoplanowych, via AES/EBU Acrolink. To pierwsze jawiło się jako bardziej ludzkie, gdy drugie bardziej biegłe technicznie, sam diabeł by nie wiedział, które lepiej zostawić. Ale nie, chyba by wiedział, bo z AES/EBU było smutniejsze, ku jego własnej pociesze. (Czy Diabeł topi się w zgryzocie i dlatego musi pocieszająco sycić cierpieniami innych, gdy Bóg, jako najdoskonalszy, samotnie cierpi najbardziej?)  

    Pominę te teologiczne rozważania i przejdę do tego, że również Susvary, analogicznie jak na początku Audio-Technica a później STEALTH, z niebywałą precyzją izolowały i opisywały wyizolowane dźwięki, przy czym u Susvar ta izolacja nie była ani trochę mniej doskonała, a ekspozycja bodaj najlepsza. Jednocześnie te dźwięki najlepiej u niej kooperowały, najdoskonalej budując całościowy wyraz muzyczny: nie da się ukryć, że poprzez ich magię wokaliści jawili się najbardziej w magię własnej obecności wtrąceni, Elvis Presley na przykład był aż niezdrowo prawdziwy, poczułem się odrealniony na skutek jego realności. Najgłębsze też to było granie i najbardziej analogowe, najdalsze także od zniekształceń w najbardziej krytycznych momentach, jak też najbardziej zawodzące (w sensie śpiewnego zawodzenia, a nie rozczarowującego zawodu) – najdoskonalsze i muzycznie, i technicznie, i artystycznie, i nastrojowo. Skupione na nastrojach i oferowaniu piękna, które – co tu się opisowo rozwodzić – było porażające. Krztyny nie było w tym popisującej się sztuczności – jakiegoś utwardzania dla uzyskania lepszej sprężystości i dynamiki, basowo przedobrzonego dudnienia, jakiegokolwiek efekciarstwa kosztującego arealność. Struny gitar nie tak naprężone jak u STEALTH, a mimo tego głębsze i prawdziwsze; głosy nie próbujące być tak wyraźnymi i wyodrębnionymi, a mimo tego obecne aż po gęsią skórkę słuchającego; rozchodzenie się dźwięku najbardziej jak prawdziwe i efektowne holograficznie.

    Można powiedzieć, że był to popis bez starania się o popisy, dzięki czemu muzyka była tutaj najbardziej sobą, co za najlepszy popis starczało. Synergia między dźwiękami całkowita i taka sama w odniesieniu do składników toru – prezentacja kompletna bez potrzeby udziału jakiejś strasznej drożyzny (no, może same słuchawki) i bez odwoływania się do techniki lampowej. Dla przykładu zejścia na kontrabasie chciały rozwalić mi głowę i czułem się jakbym siedział w pudle (akurat ten typ realizacji), a Divertimento Mozarta właściwie pofrunęło, do tego stopnia niosły je skrzypce.
     Generalnie byłem pod wielkim wrażeniem wszystkich co lepiej nagranych utworów orkiestrowych, obrazowanie orkiestr jawiło się jako naprawdę niezwykłe zarówno pod względem analitycznej separacji instrumentów, jak i produkowania z tego brzmieniowej całości.
     Bardzo rzadko można spotkać w słuchawkach tak prawdziwe orkiestry i tak prawdziwe widownie: złożonościowe relacje przestrzenne – od nich nie można się było oderwać; jakoś sobie nie przypominam, żeby któryś przetwornik użyty z tymi Susvarami z taką swobodą i obfitością słuchaczowi je rzucał, żeby taka wieloplanowość i w nią wkładana sferyczność i postaci i dźwięków przy komputerze się zjawiły. A jednocześnie nie było tutaj najmniejszego odjęcia pod względem szczegółów czy obrazowania niedociągnięć: wszelakie niedoskonałości nagrań – i te w skutek ich wiekowości, i te przez źle skalibrowaną aparaturę i niekompetencję techników w całości były jawne, jak same dźwięki czytelne. Mimo to się zjawiały jako produkcje chciane, walory przeważały nad niedoskonałościami, a jednocześnie pojawiała się właściwa perspektywa odbioru.
     Na takim ukazaniu relacji przestrzennych i tak wiernym modelowaniu dźwięków korzystała rzecz jasna wszelka muzyka, korzystał też najcięższy rock. A że nie przejawiał żadnych niedomóg, przeciwnie – był potężny, energetyczny i drapieżny – słuchało się go równie wspaniale jak chórów czy orkiestr.
     Muzyka, każda jedna, nawet najbardziej kameralna, oddychała przestrzenią i w niej się pławiła, obrazy towarzyszyły jej równie mocno jak dźwięki, chciało się tego słuchać i słuchać.

     Dość może już tych pochwał, bo wystarczy powiedzieć, że było to spotkanie z muzyką zdumiewające prawdziwością. Tyle.