Recenzja: Gustard R30

Brzmienie

     Brzmienie okazało się zrazu mieć jeden wyróżnik, a była nim analogowość. Jak to wypadało w wykonaniu Audio-Techniki ATH-ADX7000, można przeczytać w ich recenzji, w dużej części opartej na odsłuchach z Gustardem. Napiszę teraz o wrażeniach ze słuchawkami własnymi, ale wcześniej, zgodnie z tradycją, garść technicznych szczegółów procedury słuchania. Na wstępie zbadałem relacje między sygnałem czerpanym z konwertera IRIS poprzez kable Hijiri koaksjalny a Acrolink AES/EBU oraz wyniki podłączania wzmacniacza Phasemation symetrycznym Tellurium Q Black Diamond i niesymetrycznym Next Level Tech ETHER.

     Odnośnie pierwszego rozróżnienia zaznaczyła się minimalny różnica przewagi ciepła i muzycznego czaru poprzez koaksjalny Hijiri względem bardziej chłodnego, obiektywizującego i kładącego większy nacisk na precyzję AES/EBU od Acrolinka. Czy byłyby te różnice rozpoznawalne w ślepym teście? Wątpię. Ale przy szybkich przejściach dawały się usłyszeć. (Ostatecznie wybrałem Hijiri.)

     Drugie porównanie zdawało się być bardziej zasadniczym w obliczu nacisku kładzionego przez konstruktorów Gustarda na symetryzację, ale i pod tym względem różnica okazała się nikła. Odniosłem jedynie wrażenie, że w symetrycznej konfiguracji Gustard bardziej dążył do wyszarpania z przekazu szczegółów nieznacznym kosztem melodyjności, ale oba analogowe łącza spisywały się świetnie, a potrzebne każdemu kilkunastominutowe ogranie jeszcze spłaszczało różnice poprzez dystynkcję czasową. Dla świętego spokoju wybrałem symetryczne, jako bardziej przez twórców akcentowane, mimo iż to niesymetryczne podobało mi się ciut bardziej. (Zapewne kwestia samych kabli.) Filtrację swoim zwyczajem (nieczęsto mającym odstępstwa) ustawiłem na Super Slow, tryb NOS (Non-Oversampling) uczyniłem aktywnym, regulację głośności zablokowałem.

Z Dan Clark Audio STEALTH

    Oto niezwykle wymagające słuchawki – i względem mocy, i jakości. Jednak nic to, nie tym razem, a wręcz przeciwnie – egzaminowany z ich pomocą Gustard test zaliczył wręcz nomen omen śpiewająco. Przed konkretami odnośnie brzmienia najpierw jednak uwaga tycząca porównania z dopiero co testowanym konkurencyjnym (także cenowo) przetwornikiem od Audiobyte. Nie wiem czy kogoś to rozbawi, ale mnie trochę rozbawił fakt, że tamten stojąc dniami i nocami pod prądem do startowego u niego stanu super wyraźności dorabiał coraz lepszą melodykę, podczas kiedy u Gustarda na odwrót, on do startowej super melodyjności dokładał coraz większą wyraźność. Czy się na koniec spotkały w jednakowej obróbce, tego nie umiem powiedzieć, czasowy limit nie stworzył możności bezpośredniego porównania, ale że finalnie grały podobnie, to ponad wszelką wątpliwość.

    Super wyraźność u Gustarda przy STEALTH miała echową oprawę, co dla tych słuchawek stanowi normę, powtórzyła się też sytuacja spotkana przy Audiobyte – ani trochę podbita tonacja, ani też śladu braku wypełnienia. Ciemne i nasycone brzmienie przetykane migotliwością sopranów, silne, a nawet wyjątkowo silne (silniejsze chyba niż przy Audiobyte, może skutkiem symetryzacji?) odcinanie dźwięków od tła, leciutkie podkreślanie konturów echem i nie tak doskonale jak u konkurenta, ale wciąż znakomite modelowanie sferyczne. Przytłaczająca też dynamika i…  – i poczułem potrzebę sprawdzającego przejścia na kabel niesymetryczny, z którym produkował się Audiobyte, albowiem mi się go w konfiguracji symetrycznej przetestować nie chciało. – I bęc! – czernie spuściły trochę z czerni, a dynamika z dynamiki, za to modelowanie przestrzenne i analogowa elegancja płynięcia przybrały na sile. Można więc było wybierać, który typ brzmienia Gustarda się woli, a sam najpewniej bym wolał mieć symetryczny kabel Next Level. Wspomniany naddatek echowości też został usunięty, a tonacja ciut w górę – i to była jedyna zmiana, która była trochę wątpliwa. Remedium na nią okazało się przejście na łącze AES/EBU, lekko obniżające tonalność i ciut odejmujące ciepła – niemniej to ciepło wciąż obecne, a całość lepiej poskładana.   

     Kombinowanie więc i kombinowanie, i koniec końców granie poprzez interkonekt niesymetryczny i złącze AES/EBU spodobało mi się najbardziej, w odruchu znajdowałem je jako najdoskonalej naturalne, najprawdziwsze głosowo. (Ale dynamizm przy symetrii lepszy, a gęstość również gęstsza.)      

     Biorąc pod uwagę kaskadę pochwał, jakie posypały się pod adresem Audiobyte SuperVOX za brzmienie z DCA STEALTH, wypada teraz zadać pytanie, czy Gustard temu dorównał? Otóż z całą pewnością, a już zwłaszcza w wyselekcjonowanej ostatecznie konfiguracji. Brzmienie zjawiało się utwór po utworze dojmująco prawdziwe i ekstatycznie piękne. (Nie przesadzam.) W odniesieniu do ludzkich głosów namacalne, organiczne, głęboko zindywidualizowane i równie głębokie emocjonalnie, wraz z czym pozbawione sztuczności, udziwnień i technologii spodeń wyzierającej. – Analogowe w całej krasie i wolne od pogłosowej przesady, do czego same słuchawki dorzucały zjawiskowe obrazowanie sceny i perfekcję odtwórczą technologii planarnej, tu wspomaganej systemem AMTS na bazie falowodów i rezonatorów Helmholtza z udziałem analizy elementów skończonych i obliczeniowej mechaniki płynów. Bas gigant się gigancił (a taki bas w tych słuchawkach to sporadyczny wyjątek) i pozwalał przenikać w swą wewnętrzną strukturę, a zniekształcenia znikały jak się niemal nie zdarza i ciśnieniowość medium zgniatała, mimo takiego ataku też pozwalając widzieć pod sobą całą złożoność dźwięków. Z kolei głosy potrafiące się nieraz odznaczać dziwnością przestawały być sztucznie dziwne, a te niemalże rozpaczliwe (jak choćby bliskiej śmierci Judy Garland z jej ostatniego koncertu) pomimo zdarcia i zadyszek zyskiwały ujmująco ludzką i przeraźliwie zasmucającą postać.

    Kanon Bacha łaskaw był przybyć jako zdumiewająco autentycznie wydobywana z klawesynu plątaniną nakładających się dźwięków, o których słusznie ktoś kiedyś powiedział, że gdyby ów strumień przerwać, nikt inny by nie umiał rozwijać go i splatać dalej w tak mistrzowskim splątaniu. Delikatność się delikaciła i dotykała łagodnie melodyjnym swym snuciem, echa – kiedy słusznie zjawiały się echa – okazywały się twórcze i sensowne, struny gitary elektrycznej potrafiły przejawiać energię zdolną rozrywać uszy, a paleta nastrojów obejmowała wszelakie i wszystkie nasycała. Divertimento Mozarta już prawie że zrywało się do lotu (co się u tych słuchawek nie zdarza), takie było porywcze i w tej porywczości lotne, a wszystkie dźwięki dostawały jak gdyby dodatkowej warstwy złożoności, złożoność ich podkreślającej, co pośród wszystkich owych pozytywów najbardziej mi się podobało i było dla Gustarda ekskluzywne: nie przypominam sobie w ostatnich czasach przetwornika obsługującego komputer o aż tak dużej złożoności dźwięku. (Oto drugi obok muzykalności wyróżnik tego urządzenia.) Tlen, wilgoć itp. – wszystko nawet więcej niż takie jakiego nam potrzeba, na jakże cenny dodatek interkonekt Next Level nabierał z upływem czasu energii (dorównującej symetrycznemu po jakiejś pół godzinie), by dopełniać znakomitość obrazowania pełnym rozmachem energetycznym. Co wszystko razem spowodowało patrzenie przeze mnie na tego Gustarda już nie tylko aprobującym, ale też pożądliwym wzrokiem: nic bym nie miał przeciwko temu, żeby stał się referencją redakcji, wyzwaniem dla porównywanych.

     Celem rozwiania śladu wątpliwości na koniec podrozdziału napiszę, że STEALTH grały z nim szatańsko dobrze, to była prawdziwa uczta.