Recenzja: Entreq Olympus – kabel słuchawkowy

    Nie podobała mi się ta recenzja od samego początku, już przed pierwszą postawioną literą.

Bo tak:

– O samym kablu już pisałem na kanwie łącza USB, a zatem znaną sprawą.

– Ale producent tajemniczy, nie wszystko mówi o sobie, nadal nie wszystko będzie jasne.

– Prócz tego pisanie o znaczeniu kabli każdorazowo potencjalną burzą, a choć nikt mnie już nie zaczepia, bo zwykłem dawać po uszach, to jestem tym trochę zmęczony.

    Lecz to i tak jeszcze nie wszystko, a nawet nie powody główne. Główny powód jest taki, że kabel połączono na stałe ze słuchawkami AKG K1000, które kiedyś przez długi czas (1989 – 2015) były flagowe dla nieistniejącego już austriackiego AKG, natomiast nadal są flagowe dla mojej kolekcji słuchawek. Mało tego – flagowymi też pozostają pośród wszystkich które zrecenzowałem, ale w tej roli już nie same i wyłącznie z kablem Entreqa. Co jest właśnie powodem, że w ogóle te słowa piszę, ale jeszcze bardziej niż wojowaniem z kablami zmęczony jestem wychwaleniem tych historycznych AKG. Od lat już nieobecnych w sensie obecności sklepowej, chociaż tak, macie rację – ciągle można nabywać na dość szerokim rynku wtórnym. Swym nieustannym tam cenowym progresem (niedawno widziałem ofertę w nierozpieczętowanym pudełku z wyceną ponad dwudziestu tysięcy) szydzą z nowopowstałych[1], nie pozwalając się wyprzedzać, jako że kiedy do takich nierozpieczętowanych dodamy cenę obligatoryjnego dla ich popisów entrekowego kabla, wdrapiemy się na pułap najdroższych spośród dzisiejszych, mieszając się pomiędzy HiFiMAN Susvara i Stax SR-X9000. Tym samym trafiając do klubu najelitarniejszych spośród oferowanych normalnie, aczkolwiek bywają jeszcze elitarniejsze – Sennheiser HE1 oraz HiFiMAN Shangri-La – ale jako efemerydy możliwe do powąchania jedynie drogą kupna.

    Z tego wszystkiego zieje nudą powtórnego opisu – braku elementów nowości i postępu. A jeszcze na dodatek przyjdzie opisać coś tak banalnego jak kabel; dwa są jednak, co najmniej, powody (nie licząc najbardziej zasadniczego, że kabel otrzymałem), by się zagłębić w temat:

– Po pierwsze, kiedy się tych AKG słucha z okablowaniem Entreq Olympus, to w kategoriach porównawczych słuchawkowego grania dajemy nura w muzyczny szał.

– Po drugie, audiofilski kabel jako byt poznawany wzrokiem jawi się jako nieciekawy przedmiot, ale kiedy go poznajemy słuchem, jawi się jako tajemnica.

    Właśnie wokół tej tajemniczości nagromadziły się spory o jej istnienie bądź nie: albowiem jedni utrzymują, że żadnej tajemnicy nie ma, ponieważ kabel nic nie robi poza zwyczajnym przewodzeniem, więc z każdym będzie identycznie, byleby właśnie przewodził. Drudzy natomiast (pomiędzy nimi to piszący) zostali empirycznie przekonani, że kable dużo mogą – mogą poprawiać, mogą psuć.   

    To psucie i to poprawianie właśnie jest tajemnicze, bo wg jednych nie ma mowy, żeby płynące w przewodniku elektrony[2] obrazujące falę akustyczną mogły dać lepszy albo gorszy obraz przekładający się na dźwięk; wg nich wszystko z tym związane dzieje się na podobieństwo pieczątek, gdzie przewód jest pieczątką, a muzyka dla pieczątki tuszem. – Jeśli zamoczysz ją w muzyce, dostaniesz zawsze ten sam wzór, ponieważ nie jest żadną sztuką tworzyć idealne wzorce pieczątek; niezależnie od materiału i precyzji wykonania zawsze będzie równie wyraźny, zawsze tak samo czytelny. Co innego atrament, czyli sygnał muzyczny – ten może dawać czytelności różne, ale sama pieczątka nie.

    W sumie szkoda mojego czasu na dowodzenie oczywistej rzeczy, że w zależności od substancji przewodnika, sposobu jej poprowadzenia oraz otoczki izolacji od zewnętrznych i wewnętrznych zakłóceń zależeć będzie czystość sygnału na końcu jego drogi. Fakt, że to dzieje się dynamicznie i że tam płynie jakiś prąd[3], zamąca co poniektóre umysły, analogia z pieczątką zaczyna działać jak zaklęcie o powszechnej identyczności. Bo kiedy ktoś się zafiksuje na tym, że prąd ma postać niezmienną i tylko płynie albo nie, traci możliwość zrozumienia, że sygnał pod postacią elektromagnetycznej fali może być mniej lub bardziej czytelny na skutek tego w czym płynie.[4] Zupełnie jakby ci w to niewierzący nie żyli na tym świecie i nigdy dotąd nie spostrzegli, że przykładowo dym lub mgła zaburzają jakość widzenia.[5] Według nich dzienne światło słońca i nocne światło gwiazd są zawsze identyczne niezależnie od stanu powietrza, a jeśli nawet nie, to czynnik transparentności w przypadku medium dla prądu w audiofilskim przewodzie jest identyczny zawsze. – I na tym kończy się rozmowa.       

   Mam nadzieję, że tym, którzy zechcieli przez powyższe przebrnąć cokolwiek wyjaśniłem odnośnie tego, czemu deliberacja nad kablami nie jest dla mnie pociągająca. Od strony dyskusji ze sceptykami jest ona zbyt trywialna; od strony rozwikłania fizyczności w najgłębszej jej naturze pozostaje poza zasięgiem. Nikt nie wie czemu prąd przepływa ani czym tak naprawdę jest; można to tylko obserwować i powierzchownie opisywać, nie można tego zgłębić. A że opisy zjawisk (nawet najbardziej naukowe) nie są tożsame z ich dogłębnym zrozumieniem, tego nie uczą w szkołach – to siałoby lęk pośród gawiedzi, pchało ją w religijność. O ileż łatwiej mieć do czynienia z tłumem głęboko przekonanych, że nauka (zwłaszcza empiryczna) wszystko dokładnie wyjaśniła, że można na niej poprzestawać. Na szczęście dla animatorów politycznych oraz tzw. pedagogów ludzie instynktownie boją się filozofii z jej okrutnymi pytaniami – wolą wierzyć w naukę albo w wieczne zbawienie. [6]

    Dobrze, zostawmy filozofię i jej narzędzia agnostyczne – zajmijmy się kablem jako takim w oderwaniu od wszystkiego poza muzyką.