Recenzja: RAAL Immanis 1995 w nowej odsłonie

z kablem STAR-12 Silver i interfejsem SILVER MULTI-STANDARD

      Zacznijmy od krótkiego przypomnienia. Słuchawki RAAL Immanis zostały zaprezentowane na High End 2024 w Monachium i błyskawicznie zrobiły karierę. Jeśli nawet (a było to częste) nie okrzykiwano ich najlepszymi na świecie, to i tak uważano za jedne z takich, chwaląc zarówno perfekcję dźwięku, jak i rozmiar otaczającej sceny. To pokazanie poprzedziła historia serbskiego wkładu technologicznego i amerykańskiego kapitałowego, co razem dało firmę, której powstanie datuje się na rok 1995, kiedy to Danny „Sage” McKinney uruchomił ofertę oprzyrządowania dla profesjonalnego audio – monitorów studyjnych, przedwzmacniaczy, konsol masteringowych, mikrofonów i okablowania, z czasem również słuchawek. Tyle po stronie zachodniej Atlantyku, po wschodniej zaś ulokowana w Serbii ekipa wynalazczo-realizacyjna, którą kiedyś można było oglądać na usuniętej z niepodanego powodu fotce prezentacyjnej, uwidaczniającej jedenastu facetów ze słuchawkami, wyglądających na bardzo z siebie zadowolonych. Prowodyrem owych facetów był inżynier i wynalazca Aleksandar Radisavljevic, pracujący od 1993 roku nad przetwornikami wstęgowymi w pamiętającym rzymskie czasy (w tych stronach przyszło na świat trzech cesarzy) czterdziestotysięcznym Zaječarze przy samej granicy bułgarskiej.

     Amerykańska żądza profesjonalnych słuchawek poparta kapitałem i serbskie zaplecze technologiczne poparte wiedzą o przetwornikach wstęgowych dało owoc w postaci wstęgowych słuchawek, a wcześniej były wstęgowe tweetery w głośnikach studyjnych. Pierwsze takie wstęgowe słuchawki – RAAL SR1a True Ribbon – miałem okazję testować w 2019-tym i byłem nimi zafascynowany, z tym, że tej fascynacji towarzyszyły dwa „ale”. Pierwsze takie, że potrzebowały aż 100-watowych wzmacniaczy, dopiero w towarzystwie takich poprzez dołączany adapter rezystorowy dawały pokaz świetności. (Co nie dochodziło niestety do skutku w takim wymiarze jakościowym poprzez dwa wzmacniacze dedykowane – tranzystorowy i lampowy.) Drugie „ale” – przy skrajnie niskich częstotliwościach w sytuacjach wysokiej głośności biły wstęgami o obudowy – nie dawało się słuchać ekstremalnie głośno i jednocześnie basowo bez obaw o uszkodzenie wstęg i bez zniekształceń dźwięku. Lecz mimo to, tak generalnie, był to popis doskonałości brzmieniowej odnośnie zarówno precyzji naśladowczej, jak i piękna artystycznego wyrazu, a prócz tego w nie mniejszym stopniu możliwości scenicznych. Modyfikacja SR1b z 2022, posiłkowana przez nowo opracowany adapter transformatorowy, przystosowany już nie do głośnikowych, a słuchawkowych wzmacniaczy, odrobinę mniej mi się podobała, nie oferując aż takiej intensywności dźwięku, niemniej wciąż była to fascynacja.

    Jedne i drugie tamte, różniące się kształtem oczek grilla po obu stronach wstęg oraz zmienionym adapterem, miały w stylistyce przetworników AMT po jednej dużej, minimalnie jedynie, a nie miechowo, ale jednak marszczonej i 0,06 g ważącej aluminiowej wstędze na stronę oraz układ konstrukcji wzięty od sławnych AKG K1000, tj. swobodne zawisanie przetworników przed uchem bez jakiejkolwiek łączącej je z głową obudowy, a w zamian możliwością nie tylko operowania w całkowicie otwartej przestrzeni, ale też i szerokiej regulacji kąta rozwarcia względem uszu. Ceny łącznie z adapterami nieznacznie przekraczały 20 tys. złotych.