Recenzja: Feliks Audio Bliss

      Wzmacniacze dla elektrostatów to mniej liczna podgrupa napędów słuchawkowych. Zarazem rodzina tych, które najwcześniej zaistniały, a zatem protoplaści. Łatwy do zapamiętania rok 1960 to pierwsze elektrostatyczne słuchawki Stax SR-1, para obsługujących je przystawek do wzmacniaczy głośnikowych (SRD-1 i SRD-2) oraz oferowane równolegle dwa pierwsze samodzielne wzmacniacze słuchawkowe [1] – lampowe Stax SRA-4S i SRA-6S. W konkurencyjnej, szerszej, domenie stereofonicznych słuchawek dynamicznych mamy wprawdzie wcześniejszą datę powstania (Koss SP/3 z 1958 roku), jednakże do nich dołączony jedynie schemat małej przystawki T2, możliwej do samodzielnego lub zleconego wykonania i zainstalowania we wnętrzu bądź na zewnątrz głośnikowego wzmacniacza, podczas gdy pierwszy niezależny wzmacniacz słuchawkowy z przeznaczeniem dla dynamicznych i planarnych [2] to dopiero rok 1982 i SR&D Rockman (Scholz Research & Development, Inc.) z jego zaawansowaną technicznie akustyczną konstrukcją, mającą stanowić dopełnienie elektrycznej gitary, umożliwiając niehałaśliwe ćwiczenie na słuchawkach. W wymiarze czysto audiofilskim dopiero zaś rok 1992 i zaoferowane w nim jednocześnie Naim Headline i Melos SHA-1 [3], z tym że już w 1989 powstał słuchawkowy wzmacniacz lampowy SAC-1000 oraz uzupełniający go wysoce zaawansowany procesor akustyczny BAP-1000 Audiosphere, oba z zadaniem obsługi specyficznych (wolno wiszące nagłowne głośniki) słuchawek AKG K1000. Jeszcze rok wcześniej zaistniał Sony TA-ER1 – też bardzo zaawansowany, lecz nie procesor ani sam słuchawkowy wzmacniacz, a rozbudowany z wydzielonym zasilaniem przedwzmacniacz, sformatowany obsługowo dla tak samo niezwykłych i też pamiętnych historycznie słuchawek Sony MDR-R10 (1988). Ten powstał w zaledwie 200 egzemplarzach.   

     Niezależnie od tego, że Naim i Melos uchodziły za znakomite, palma jakościowego pierwszeństwa wciąż w powszechnej opinii była po stronie elektrostatów, a to za sprawą fenomenalnych, do dziś nie przebitych jakościowo zestawów Sennheiser HE90/HEV90 (1991) i Stax SR-Ω/SRM-T2 (1993) [4]. Wzmacniacza Sennheiser HEV90 nawet nie próbowano kopiować (chociaż rosyjski konstruktor Dmitry Gubczenko szczyci się unikalną, częściowo wzorowaną na nim konstrukcją Demograf, uchodzącą za lepszą), z kolei uparte, wieloletnie próby skopiowania bardzo wysilonego technicznie, powstałego w kolekcjonerskiej ilości 50 sztuk dwuczęściowego Stax SRM-T2 się nie powiodły [5]. Powiodły za to inne próby – historia notuje istnienie wybitnych napędów elektrostatów, takich jak VIVA STX, MSB The Select, HiFiMAN Shangri-La Sr, Sennheiser HE 1, HeadAmp Blue Hawaii, Metaxas & Sins BV Ethereal Tourbillon, RudiStor Coriolan, Singlepower ES, Woo Audio WES czy Kevin Gilmore Megatron. Do tego elitarnego grona dołącza dziś tytułowy Bliss, najmłodsze dziecko Feliks Audio. (Debiutujący w maju na wystawie „High End Monachium”.)

     Dywagacje odnośnie tego, czy lepsze są/były optymalnie napędzane dynamiczne AKG K1000 i Sony MDR-R10, czy elektrostatyczne Sennheiser HE90/HEV90 i Stax SR-Ω/SRM-T2 możemy sobie darować, kilkukrotnie podejmowałem temat, definitywne rozstrzygnięcia nie są w mojej opinii możliwe. Staje natomiast na porządku dziennym pytanie, jak ma się do tych osiągnięć recenzowany Bliss.

[1] Wg dzisiejszego nazewnictwa Staksa „energizery”.

[2] Planarne zaistniały w 1974 (Fostex T50RP), a Melos formalnie był przedwzmacniaczem, ale z naciskiem na obsługę słuchawek.

[3] Zarówno wcześniej jak później słuchawki napędzano przede wszystkim z dziurek w integrach.

[4] Wielgachny, dwuczęściowy Stax SRM-T2 i mały dings T2 Kossa to całkiem różne konstrukcje z tą samą sygnaturą.

[5] Kłopoty z produkcją stanowiących z nim komplet słuchawek SR-Ω (dużo odrzutów skutkiem uciążliwości ręcznego, klejowego łączenia statora z podtrzymującą go ramą) spowodowały przejściowe, po roku zażegnane bankructwo Staksa, który po wznowie produkował już tylko prostsze technicznie słuchawki Stax SR-007 Omega II i dużo prostsze energizery.