Rezultaty brzmieniowe

Z pozoru takie same.

   Na miejscu, podczas odbioru urządzeń, zapewniony zostałem, że ho-ho! – czego też nie usłyszę; ale takie zapewnienia często padają i zwykłem puszczać je mimo uszu. Lecz że towarzyszyły im śmiechy i propozycja: „Niech pan zrobi porównanie na ślepo, bardzo jesteśmy ciekawi!” – to całkiem mimo uszu nie przeszły i z większym przekonaniem się za te porównania brałem.

Tu muszę chwilkę przynudzić o zawiłościach testu. Nie zależało mi tym razem na jak najwyższej jakości brzmieniowej, a na wykazaniu różnic. Potrzebny więc był odtwarzacz mający dwie pary wyjść RCA; a takich prawie nie robią, z dzisiejszej produkcji tylko Arcam, ale nie mam Arcana. Szkoda, bo podobno jest niezły, ale trudno kupować jedynie na okoliczność sporadycznych porównań. Pożyczyć też skąd nie ma, więc dajmy Arcamowi spokój. Tym bardziej, że mam odtwarzacz z dwoma wyjściami RCA, i całkiem przyzwoity. Mój pierwszy CD-ek, z którego byłem kiedyś dumny –  Sony X222ES.  Mnogością dostępnych funkcji zapędzający w kozi róg wszystko, co dziś produkują, a faktem, że pracuje nieprzerwanie od 1992 roku (dwie wymiany lasera) budzi najwyższy szacunek. Obecnie niemal wyłącznie jako źródło przy wygrzewaniu, ale przez to pracuje więcej. A czasem trafia się też teścik, no i właśnie się trafił.

Aby całkiem uczciwie było, użyłem z Lebenami ich fabrycznych kabli zasilających, a także podpiąłem je do odtwarzacza identycznymi interkonektami Sulka, które na szczęście są rasowe. W efekcie tor dość znośny, akurat by porównywać. I może właśnie dobrze, że nie jakościowa stratosfera, bo tym łatwiej wytykać było błędy i konstatować poprawy. Za efektor posłużyły słuchawki Sennheiser HD 800 wyposażone w kabel Tonalium, ponieważ wzmacniacz Lebena uchodzi dla nich za jeden z lepszych. Wielu jest bardzo zadowolonych z posiadania takiego kompletu i wcale im się nie dziwię, sam taki bardzo chwaliłem. Ale przejdźmy do rzeczy. Sprawa tym razem była prostsza niż ma to miejsce zazwyczaj gdy w grę wchodzą słuchawki. Nie trzeba było jednych zastępować drugimi, a tylko między wzmacniaczami jednymi się przepinać. Plus tradycyjny płodozmian repertuaru; kilkanaście płyt przeszło przez odtwarzacz, a z każdej parę utworów. Najczęściej w kilkunastosekundowych sekwencjach na bieżąco konfrontowanych. I zaraz przy pierwszej sekwencji przypomniałem sobie te chichoty, a sam kręciłem głową.

Flamenco

Zacząłem od flamenco – wcale nie z tego powodu, że mogło powiedzieć najwięcej, ale akurat z nim płyta leżała na samym wierzchu testowych.

Leben CS-300F

Dźwięk dobył się bardzo wyraźny i transparentny, ale z nieco za ostrym finiszem na styku obcas-deska. Wyraźnie za dużo wysokich, a nie dość głuchej odpowiedzi drewna i też za mało wypełnienia oraz trzeciego wymiaru. W rezultacie ten dźwięk za płaski i za ostry, całościowo też za wysoki. To oczywiście w odniesieniu do absolutnej referencji i pamiętajmy, że sygnał podawał nie jakiś super odtwarzacz, a kable zasilające z dna. Ze stojącego opodal Ayona HF Edition i z czarno-żółtym Harmoniksem prądowym na pewno grałoby dużo lepiej, ale tym razem nie szło o to, tylko o same różnice.

Leben CS-300F Nautilus

Pewnie ciekawi jesteście, czy takie zmiany bez lamp i wewnętrznego okablowania mogą dużo wprowadzić. Sam byłem tego ciekaw.

A w rzeczywistości inne.

Wyłonił się dźwięk zdecydowanie bardziej melodyjny, bardziej pełny i głębszy, a także lepiej ukazujący położenie źródeł oraz wzajemne relacje odległości. Całe brzmienie spójniejsze, bardziej całościowe i dużo bardziej eleganckie. Zdecydowanie więcej niskich składowych przy ani trochę zredukowanych wysokich i na dodatek tych wysokich bardziej trójwymiarowych i substancjalnych. Plus cecha chyba najważniejsza – zupełne wyzucie z obcości. Bo dźwięk nieprzerobionego egzemplarza był chłodniejszy i z wyczuwalnym oderwaniem pogłosu; zapewne w dużej mierze skutkiem dalekiego od referencji źródła oraz słabego kabla zasilania, które jednak przerobionemu ani trochę nie przeszkadzały. I trudno to wszystko razem nazwać inaczej niż nokautem.

Bossa nova z wokalem

Pod płytą z flamenco leżała bossa nova – objawienie muzyczne końca lat 50-tych. Gorące, namiętne, ckliwe i jednocześnie radosne. Głosami trąbek, wokali rwące się do porównań.

Leben CS-300F

Znów zabrzmiało to czysto i całkiem bezpośrednio, ale za chudo i za sztywno. Oklaski żywe i wyrańne, lecz płaskie jak animek, pozbawione trzeciego wymiaru. Brzmienie ciepłe i sopranowo delikatne, a także przyjemne i bliskie, ale bez zniewalającego czaru. Bo nie dość osadzone w ciałach, zanadto w ezoterii. Na pewno mogące słuchacza wciągać, ale równie na pewno dalekie od pełni wyłonienia zaklętych w czysto analogowych nagraniach możliwości, które nawet płyta CD potrafi odzwierciedlić. Niedosyt esencji, powabu i zmysłowości dla kogoś z tymi nagraniami zżytego nie budził wątpliwości.

Leben CS-300F Nautilus

Oklaski zdecydowanie prawdziwsze. Głębsze, bardziej trójwymiarowe. A w samej muzyce czar, powab i to, co szczególnie lubię – wyczuwalny meszek na dźwiękach. Nie gładkie tafle, tylko jakbyś skórę kochanki gładził, a przecież ona nie z porcelany. Dłuższe wybrzmienia, więcej o wiele słodyczy. Muzyczna tkanka zasadniczo bardziej cielesna i w tej cielesności namiętna. Także pełniejsze brzmienia saksofonu i głębsze struny gitar, jak również większe ciśnienie ożywionego na pełną skalę medium. Pełne zhumanizowanie w sensie ogólnym, a cała muzyka tak obecna, że można kroić nożem.