Recenzja: Fosi Audio ZH3

Odsłuch

     Nastawiony poprzez rozmowy na to, że będzie dobrze grało, postanowiłem zacząć sprawdzać owo sugerowane „dobrze” od najwyższego C, więc importując sygnał przez kabel koaksjalny. Pomijając rzadkie i z reguły kosztowne przypadki dostarczania go do przetwornika okablowaniem AES/EBU, BNC bądź udanego działania któregoś z trzech typów I2S – ewentualnie zaszytego w przetworniku specjalnego układu poprawiającego transfer optyczny – sygnał dostarczany przez koaksjalny z reguły jest najlepszy. (Tu alternatywami były zwykły optyczny i USB.) Tym bardziej tak się dzieje, kiedy ma się koaksjalny Hijiri – dobrze pamiętam własne zniecierpliwienie w oczekiwaniu na jego przybycie, kiedy musiałem się posługiwać innymi, przecież już bardzo dobrymi. No nic – Hijiri, czy nie Hijiri, nie o tym teraz mowa. (Kto chce coś więcej o nim, niech wyszuka w wyszukiwarce recenzję.) 

     Fosi ZH3 był uprzejmy zadziałać i poprosić o ustawienia wyselekcjonowane przez recenzenta, do czego przystąpiłem natychmiast po zaprogramowaniu wejścia COAX. Podbijanie sopranów i basu jak zwykle odpuściłem – nie tym się robi dobry dźwięk, aczkolwiek czasem trzeba, ale to wtedy złe świadectwo wystawiane aparaturze. Pozostawało wybranie któregoś filtra cyfrowego, jako że takowego nie można tu nie użyć, brak ustawienia OFF. Z przyjemnością skonstatowałem, że każdy z sześciu do wyboru oferuje coś ciekawego. Zrazu spodobał mi się najbardziej przenikliwy „Precise Analytical”, potem bardziej przemówił do wyobraźni pełniejszy „Well Defined”, na koniec, bazując już na szerokim repertuarze, wybrałem najbardziej uniwersalny i najmniej się wtrącający „Neutral Balanced”. (Pozostałe to Powerful Dynamic, Extended Highs i Natural Smooth.) Jeszcze tylko zafiksowałem najwyższą wartość wzmocnienia sygnału wewnątrz i najniższą świecenia na zewnątrz okrągłego oczka ekranu, które można też całkiem zgasić, ale wtedy nie będzie się wyświetlało ustawienie potencjometru, a ten nie ma znacznika ani zakresu ruchu, można nim kręcić bez końca. (Wypada przy okazji dodać, że ekranik jest kolorowy oraz bardzo wyraźny, a w stanie podstawowym wyświetla białymi cyferkami wzmocnienie wzięte z przedziału 0 – 99. (Ustawienia można wybierać zarówno pilotem, jak posługując się programującym przyciskowym potencjometrem.) 

     Cała procedura wyboru dokonała się przy użyciu słuchawek Fosi i5, których nie do końca przeze mnie ograny, ale od startu dobrze się spisujący egzemplarz dotarł wraz z urządzeniem. I odnośnie uwaga: przybyłe wcześniej, wtedy na rzecz własnej recenzji, takie same Fosi i5, oferowały prosto z pudła wywierającą wrażenie przestrzenność, lecz nie do końca miały wyklarowaną przejrzystość, którą zyskały dopiero po jakichś dwóch tygodniach normalnego użycia. W odróżnieniu, te teraz, o pochodzeniu z nowszej partii, grały klarownie już od startu, zarazem oferując tę samą przestrzenność. Potrzebowały jedynie (tak samo jak poprzednie) wzrostu ogłady melodycznej, którą też miały od początku, ale jeszcze ją poprawiły. 

    – W sumie udane brzmieniowo słuchawki, a na dodatek tanie, do tego jeszcze wygodne i wizualnie efektowne; świat audio zyskał w marce Fosi nie lada opcję wyboru. 

     Pierwsza rzecz, bodaj najważniejsza: Weźcie teraz na ostrze poznawcze, że do recenzji przetwornika/wzmacniacza ZH3 przystępowałem wychodząc z dźwięku wzmacniacza Feliks Meisterwerk z lampami 300B Western Electric i przetwornika Phasemation na kościach Burr-Brown PCM1794 z układem JVC K2. Z toru zatem ekstremalnego, kosztującego przeszło 80 tysięcy – w przybliżeniu tak ze sto razy droższego, kiedy pomijać to samo u obu cyfrowe okablowanie oraz ten sam konwerter. Ile mnie to przechodzenie kosztowało w wymiarze przyjemności? Prawie nic, proszę państwa. Tak, owszem, drogi tor analizował głębiej, posiłkował się szerszym pasmem, dobitniej uwyraźniał i bardziej niuansował. Ale to wszystko działo się w tle, nie wchodząc do pierwszego rzutu w muzycznym odbiorze. Muzyka z groszowego zestawu Fosi, gdzie najdroższymi składnikami koaksjalny Hijiri i konwerter Denafrips, brzmiała nad wyraz wciągająco oraz nie maiła wad. Ani nie była podostrzona i tym denerwująca aż po prędzej czy później nieodwołalną dyskwalifikację (tego, to już w ogóle), ani też za spokojna, za milusia, przynudzająca mdłą postacią. Wszystko takie jak trzeba. Przejdźmy się po słuchawkach, zaczynając od dedykowanych Fosi.