Recenzja: Crosszone CZ- CZ12

Dźwięk

    Słuchawki dostałem z ostrzeżeniem, że w ogóle nie były grane i dystrybutor nawet nie wie, czy są warte zachodu. To było na spotkaniu (dystrybutor także z Krakowa), wziąłem niewielkie pudełko, w domu gdzieś odłożyłem i o nim zapomniałem. Leżało w kącie długo, inne testy były pilniejsze, aż w końcu odfajkowawszy tamte wzrok skierowałem na Crosszone. I teraz powiem tak: dwie rzeczy mnie zirytowały, a każda z innej bajki. Zarazem obie z tego samego zbioru bajek w mój osąd przychodzące. Po pierwsze to męczące musieć wygrzewać większość docierających po ocenę, a w tym wypadku już szczególnie. Zakładam ci ja te Crosszone w oczekiwaniu nadzwyczajnej sceny rozpościeranej przed oczami, a tu nijakiej takiej nie ma i jeszcze w głowie bałagan. Mamrot jakowyś zamiast obiecywanej klarowności obrazowania i klarowności dźwięków, a cały ten mamrot między uszami, całkiem nic przed oczami. „No bratku, źle to wygląda” – tyle mi się jeszcze zmieściło prócz tego bałaganu, ale nie chciało mi się wierzyć, że Crosszone takie coś wypuściło, to przecież zasłużona marka. Kilka godzin z uporem wytrwałem w bałaganiarskim stanie, i niby sam dźwięk się poprawiał, zwłaszcza sopran normował, ale bałagan trwał. Dałem im pograć kilka dni, skoro zaczęły się poprawiać, od czasu do czasu zakładałem i wciąż dźwięk się poprawiał, ale bałagan nie. Dopiero po tygodniu i on jął się normować, faktycznie wychodzić z głowy i stawać przed oczami. Aż po dziesięciu dniach nadeszła taka chwila, że słuchawki zagrały poprawnie brzmieniowo i z obiecaną sceną. A wówczas irytacja druga. Nie ta o wygrzewanie, co to trzeba raz po raz i zawsze przy tym nerwy, a taka odnośnie tego, że trudno potem krytykować. Bo po raz kolejny w porządku na całym przekroju pasma – soprany eleganckie i dowożące wysoko, średnica autentyczna (prawdziwe ludzkie głosy), a bas niczego sobie, naprawdę kawał basu. 

     Słuchałem, wsłuchiwałem się i złość mnie ogarniała. Nie mogłyby się w końcu zjawić słuchawki godne krytyki? No tak, przepraszam, zapędziłem się, poryw złości mnie otumanił. Były takie całkiem niedawno – Grado pospieszyło z pomocą recenzentom spragnionym krytyk swoimi (i to flagowymi!) HP100 SE Signature. A i Fostex TH910 Limited, Final DX3000 CL czy Audio-Technica ATH-ADX7000 to też nie były takie, że nic w ogóle, bez zaczepek. Każde mały kropelkę dziegciu w tym swoim lodzio-miodzio, a jeśli nawet nie aż dziegciu, to coś ze specyfiki niekoniecznie każdemu miłej. Ale prócz owych nieszczęsnych Grado żadnych frontalnych najazdów, najwyżej co, to ciche pomruki niezupełnego zadowolenia. Gdy tutaj nawet tego – żadnego krytycznego wiertła w spoistość brzmienia tanich Crosszone nie dawało się wrazić.

    Toteż sobie użyję od nieco innej strony i napiszę, że owszem, brzmienia lokowały się, jak obiecały, przed oczami i było to korzystne, ale z pewnością niedorównujące temu, co oferują kolumny (przynajmniej moje), i do tego bardzo daleko. Takiej głębi scenicznej, poczucia bycia we wnętrzach wykreowanych nagraniami, tej miary holografii, tajemniczości i generalnej niesamowitości próżno było tu szukać. Było w porządku – i na tym koniec. Brzmienie faktycznie przed oczami; dźwięki nie pałętały się lewo-prawo wzdłuż osi bruzdy Rolanda, przy czym, ciekawa sprawa, zwykły test stereofoniczny słuchawki przeszły bez zarzutu, rozróżnianie prawej i lewej nie nastręczało wątpliwości, ale przy dużych gęstościach źródeł nie było już tak idealnie, precyzyjna lokalizacja miewała dość znaczne marginesy błędów. Niemniej była poprawna, nie odnotowałem jawnych przekłamań, czyli generalnie rzecz biorąc wieloprzetwornikowy układ z lustrem i krosowaniem sprawdzał się także w mniejszych muszlach, choć nie tak dobrze jak w większych. Pytaniem pozostaje, na ile on wartością. W moim odczuciu pewną jest, ale bez bicia przyznam, że słuchawkowe granie w głowie raczej mi nie przeszkadza, a w każdym razie mniej od często towarzyszącego krosowaniu na poziomie wzmacniaczy tego dźwięku zmiękczaniu. Dlatego z satysfakcją piszę, że krosowanie w wydaniu Crosszone okazało się wolne od tej wady, a tylko nie aż tak spektakularne jak w przypadku głośników albo słuchawek jak głośniki – wspomnianych AKG K1000, Mysphere czy RAAL.

    Chyba już dość pociągnąłem temat tej sceny niczym z kolumn, napiszę jeszcze, że choć generalnie granie w głowie mi nie przeszkadza, to jednak czasem tak, i w związku z tym Crosszone to jednak wartość dodana, jako że u nich tego nigdy, kiedy u innych czasem ta sprawa nachalnością aż irytuje. Przy czym nie mniej cenne i to, że nie towarzyszyły temu innego rodzaju deformacje: brzmienia generowane przez Crosszone CZ-12 okazały się czyste, przejrzyste, całkowicie klarowne i należycie gęste oraz porozciągane. Bas rozciągnięty w dół do satysfakcjonującej niskości przy jednoczesnej dużej energetycznej mocy, a sopran windowany wysoko, sferyczny oraz dźwięczny.

    Flety, skrzypce i cała reszta obficie darząca sopranami nie budziły najmniejszych zastrzeżeń odnośnie prawdziwości, urody i przyjemności odbioru, co – muszę przyznać – mnie zaskoczyło, bo jakichś jawnych braków tutaj oczekiwałem. A tych do tego stopnia nie, że jak już wspominałem, niemożność skrytykowania aż trochę mnie rozzłościła. Ach, gdzież te piękne czasy, kiedy nietrudno było o słuchawki piłujące po uszach, albo na odwrót, łatwo o te, które na śmierć zanudzały. A tutaj żywość, naturalizm, energetyczna strona też nie budząca zastrzeżeń. Na dodatek to obrazowanie wolne od obijania się w głowie – i do czego tu się przyczepić? Jasne, że pietystyczna strona nie mogła być naj-naj (nie aż tak czułe membrany i nie taki ich rozmiar), ale żadnego odnośnie tego zmasowanego krytykanctwa; dźwięk nie aż super wyrafinowany i dojmująco prawdziwy, ale taki w porządku. Słuchaniu to nie przeszkadzało, można się było wżywać w muzykę nawet w przypadku kogoś, kto się uważnie wsłuchując mógł wyłapywać niedostatki. Te były bowiem nienarzucające, dopiero gdyby uciec się do natychmiastowych porównań, mogłyby silniej uderzyć. To samo w odniesieniu do energetycznego poziomu. Ten nie okazał się wprawdzie taki, jak u Spirit Torino Valkyria (za co zapłacisz trzosem złota), ale dający zadowolenie. Wszak gdyby tak nie było, nie wpadłbym w irytację nie mogąc krytykować, a właśnie w taką wpadłem, jak już dwa razy wzmiankowałem. 

    Napisać o tych Crosszone, że są w porządku, to powiedzieć w sam raz. Okazały się całkiem udane, tyle że to zajęło na powitanie przeszło tydzień się z nimi szarpania. Na plus u nich także to, że brak zabawy z kablami. Kabel można dorobić i daje to poprawę, ale jest z tym tyle zachodu, że dla droższych modeli może, ale dla najtańszego nie. Kabel w cenie samych słuchawek to nie jest dobry pomysł. 

    Wszystko powyższe odnosi się do odsłuchu przy komputerze, na finał doskonalszy tor: lampowy z odtwarzaczem. Powiem tak – nic specjalnego się wraz z tym przejściem nie podziało, jedynie okazało się, że słuchawki CZ-12 nie są specjalnie łase na najwyższą jakość sygnału, nie potrafiąc jej wyzyskiwać w całej pełni. Porównywane z nimi w obu lokacjach, zbierające się już do własnej recenzji najnowsze MIRPH Vitrum (€1200) ukazały wyższe pod tym względem zdolności wraz z wyższym wyrafinowaniem ogólnym (bardziej drobiazgowym uformowaniem dźwięków zarówno odnośnie obrysu krawędzi jak i modelowania sferycznego) też lepsze korzystanie z pogłosu na rzecz obrazowania wnętrz. Natomiast czym ustąpiły, to tym, że kiedy słuchać wykonań grupowych (dużego składu instrumentalnego albo rzędu chórzystów) w takim przypadku Crosszone lepiej umiały wyodrębniać i równiej ukazywać brzmienia pochodzące ze skrajów. Zarazem głębia sceny nie była już ich przewagą, jedynie samo rozplanowanie źródeł tworzyło w nich prawdziwszy obraz.