Recenzja: Baum Ellipse™

Odsłuchy: Przy komputerze

    Wystartowałem tradycyjnie plikowo przy PC, z zamiarem wykorzystania dwóch wzmacniaczy, startowo tranzystorowego Phasemation. Osprzęt ten sam co zwykle: kablem USB od Fidaty do konwertera Denafrips i z niego koaksjalnym Hijiri do przetwornika Phasemation, z którego interkonektem Next Level Tech ETHER RCA do wzmacniacza z ustawionym na HIGH wzmocnieniem i na niemal maksymalną miękkością pokrętłem DAMP. Punktem odniesienia otwarte AudioQuest NightHawk i zamknięte Fostex TH910 Limited, jedne i drugie też dynamiczne, pierwsze droższe niewiele, a drugie wielokrotnie.

Baum Ellipse™ z tranzystorowym Phasemation EPA-007

    Zacząłem słuchać i zaraz śmiać mi się zachciało, bo gdybym przekleił w to miejsce opis brzmienia wygrzanego już odtwarzacza Accuphase DP-570S, pasowałby niemalże jak ulał. To samo klimatyczne ściemnienie i ta sama wyraźność, to samo też trójwymiarowe modelowanie (nie aż tak wprawdzie doskonałe jak poprzez czterodrożne kolumny działające w przestrzeni otwartej lecz niewiele ustępujące). Tak samo także duże i starannie separowane źródła, tyle że tutaj blisko słuchacza i za nimi nie aż taka głęboka scena, ale przynajmniej bez słuchawkowego efektu grania w głowie, cała akcja przed twarzą.  

     Głębia sceniczna to u tych Baum bez cienia wątpliwości najsłabszy moment jakościowy: nie pojawiła się obiecywana rozległość ani w postaci tęsknej, ani metafizycznie tajemniczej dali; nie pojawiał nawet parametr brzmieniowego pola o rozmiarze zwiększonym względem bardzo przeciętnych. Natomiast samo brzmienie, tak jak obiecywano, dawało poczucie otwartości, a jeszcze bardziej mocy i bardziej wyraźności, przy walorach analogowych jak najbardziej w porządku i rozwartości pasma godnej szczególnej pochwały, albowiem sopran na dowolną wysokość, a bas mega mocny. Tak mocny, że aż trudno było rozstrzygać, czy to ta moc najefektowniejsza, czy sama gęstość brzmienia, czy może popisowa aż nawet separacja, a może całościowy realizm, łączący walor muzykalności z biegłością techniczną. Czego by z tego grona zalet nie wyróżnić, skutkowało to wszystko nadzwyczajnej siły uobecnianiem spektakli pośród wysokiej jakości materii muzycznej – sumarycznym zanurzeniem w muzykę o imponującej jakością postaci.

     Usłyszawszy to wszystko zrezygnowałem z rozpoczynania porównań od NightHawk, sięgnąłem wpierw po jeszcze bardziej klasyczne i jeszcze bliższe cenowo Sennheiser HD 600 (nie zapominając o przestawieniu pokrętła impedancji na odpowiadającą im wysoką).  

     Nie da się ukryć, no w żaden sposób nie da, że klasyk dostał łomot. Słuchany bezpośrednio po Baum okazał się o tyle cieńszy brzmieniowo, że aż cokolwiek piskliwy z przełożeniem na całościowy jazgot, jedynie pierwszy plan miał dalszy i za nim głębszą scenę. Autentyczność muzyki ulegała przy Sennheiserach zauważalnej deeskalacji: zarówno sama materia tworząca okazywała się gorszej jakości (jako bardziej śliska i cienka), jak i organizacja spektaklu nie tak realistyczna, nadmiernie posiłkująca się pogłosem. Soprany w tym wszystkim gorsze nawet o jakościową klasę i poprzez wszystko za piskliwe, za wątłe, nie dość gęstości mające, mniej sumarycznie prawdziwe.

    – O rajuśku! – jak mawiał Goofy – aż takie bęcki? 

    – Aż takie. 

     Bas słabszy bez porównania, głębia brzmienia też o połowę, soprany jawnie irytujące cienkością i sztucznością, dotyk samego dźwięku o wiele mniej przyjemny, a światło za jaskrawe, jedynie scena głębsza. 

     – Ech … 

     Zdumiałem się i jednocześnie poczułem ekscytację w obliczu takiej sensacji. Ale co na to NightHawk? NightHawk zagrały podobniej do Baum, ale nie identycznie. Identyczne były temperatura przekazu i światło przywołujące ściemniony, nastrojowy klimat, ale pierwszy plan ustawiły dalej, same zaś dźwięki u nich nie tak mocno były separowane i nie tak twardo realne, w zamian bardziej lirycznie i poetycko wybrzmiewające w mocniejszym wzajemnym połączeniu i całościowym muzycznym pląsie. Najkrócej można powiedzieć, że istnienie muzyki w sensie jej namacalnej obecności u Baum było silniejsze, a z kolei ta sama muzyka w wydaniu NightHawk bardziej sobą w sensie kołyszącego płynięcia.  

    Rozszerzyłem bazę utworów i potwierdziło się, że brzmienie NightHawk jest lżejsze za sprawą bardziej eksponowanych sopranów i wraz przyrostu delikatności, w porównaniu do Baum silniej eksponujących bas i poprzez to bardziej dociążających, treściwszych materialnie. Baum więc silniejsze istotowo i konkretniejsze bytowo, ale zarazem mniej subtelne, liryczne i śpiewne. Które mi się bardziej podobały? – Nie wiem. W sumie nie było to istotne. Ważne jedynie to, że Baum z pewnością nie mniej fascynujące, a może nawet bardziej? Całkiem niewykluczone.

    Już zaczęła nachodzić mnie chętka sprawdzenia tego wszystkiego przy wzmacniaczu lampowym, ale pozostawały Fosteksy, o których byłem przekonany, iż wiem jak zagrają, ale wypadało to sprawdzić. Nie do końca się to moje przewidywanie sprawdziło, ale w dużej części na pewno. Ale nieważne na ile, ważne to, że Fosteksy zagrały jak synteza Baum i NightHawk – jak NightHawk wyższym i poprzez to bardziej delikatnym dźwiękiem, ale zarazem mocno jednak w stylu Baum istniejącym, wysyconym materialnością dającą siłę konkretu. Lecz przede wszystkim zagrały śpiewnie i trochę za sprawą eksponowanych sopranów rzewnie; sumarycznie po audiofilsku, z naciskiem zarówno na walory melodyczne, jak i na twardość bytową. Wyraźnie całościowo od testowanych Baum inaczej, które słuchane zaraz po nich oferowały brzmienie niższe, jeszcze konkretniejsze bytowo i mocniej ucieleśniające obecność wykonawców, co działo się nie poprzez samą jedynie większą gęstość muzycznego tworzywa, ale także za sprawą tego, że każdy dźwięk mocniej się u nich uwyraźniał i działał bardziej osobno.

    Odwołując się do wynurzeń samych twórców tych Baum, można pytać, czy właśnie o ten twardy, ukonkretniający, substancjalny realizm i mocne wyeksponowanie poszczególnych dźwięków chodziło twórcom muzycznym, których konsultowano? Trudno nie sądzić, że właśnie tak było – że o to szło im najbardziej. A skoro tak, to się udało: te słuchawki właśnie tak grają i są w tym aż tak dobre, że lepsze od innych.

Baum Ellipse™ z lampowym Feliks Audio Envy Meisterwerk 

   Lampy 300B Western Electric są dla audiofilizmu tak klasyczne, że większych klasyków nie ma, jest tylko kilku równych. Co zatem w ich wydaniu? 

  Baum napędzane potężnym, dwadzieścia kilka razy od nich droższym wzmacniaczem o trzech stopniach wzmocnienia odsłoniły swą tajemnicę skrytą przy słabszym mocowo, dwuzakresowym w odniesieniu do mocy Phasemation. Kiedy przy Phasemation grały ciekawiej na wyższym stopniu wzmocnienia, dając ów zgoła nadzwyczajny bytowy konkret minimalnym kosztem płynności, to przy Envy już drugi stopień mocy okazał się za wysoki, „zbrylając” brzmienia – czyniąc je obskurancko kanciastymi i nieruchawymi, a przede wszystkim przy podkręcaniu głośności prędko zbliżającymi się do przesteru. Nie było zatem alternatywy odnośnie poziomu mocy, a poprzez to brzmienie upodobniło się stylem do pozostałych słuchanych. Akcent tonalny przesunął się wraz z tym u Baum w górę, lecz nie o tyle, by odebrać konkretom ich konkretność, ponownie wzięte na pierwszy ogień porównań Sennheiser HD 600 okazały się wyższe tonalnie, lecz nie w tym leżał ich główny problem. Ten zasadzał się na tym, że brzmienie ich zaraz po Baum wydawało się sztuczne, aż dojmująco mniej prawdziwe. Po chwili przywykania albo po dłuższej międzyodsłuchowej pauzie już nie tak sztuczne, już tylko bardziej zawodzące, ale w pierwszej chwili – natychmiast po – zdenaturalizowane materiałowo w jawny, niepomijalny sposób. Zdenaturalizowane deficytem substancjalności – odwołując się do metafizycznego schematu Arystotelesa można powiedzieć, że miało wprawdzie wykształconą formę, ale deficyt wypełniającej ją materii. Poprzez co forma owa była zbyt wiotka i piskliwa, jawnie wyzuta z fizycznej treści jawiła się niczym sama powłoka. Muzyka poprzez Baum zjawiała się w kontrze do tego jako prawdziwsza zarówno w odniesieniu do lepiej ukształtowanej formy, jak i lepiej wypełniającej ją treści. – Nic nie poradzę na to, że tak to odbierałem. Na obronę Sennheiser znowu można powiedzieć, że brzmienie miały delikatniejsze i większy nacisk kładły na śpiewność, ale czy to starczało do zrównania? – W moim odczuciu nie. 

     Inny zgoła obrót przybrała sprawa w odniesieniu do NightHawk. Baum wprawdzie i względem nich operowały bardziej masywnym dźwiękiem, ale już tylko minimalnie, z kolei NightHawk górowały wyraźnie pod wzglądem walorów dynamicznych i na dodatek okazały się dalsze od zniekształceń – bas miały wprawdzie i teraz skromniejszy, ale pomimo to potężny, lecz, a to dużo ważniejsze, w ogóle nie dudniący, podczas kiedy w zamkniętych Baum bas ewidentnie przy wysokich poziomach głośności dudnił. Przy niższych wprawdzie nie, ale to dość słabą wymówką.

    Tę rundę porównań NightHawk z całą pewnością wygrały, ale nie zmieniło to mego dobrego zdania o Baum, potwierdzając jedynie już wstępne podejrzenie, że słabszy mocowo wzmacniacz tranzystorowy pasował do nich bardziej, odwrotnie niż u NightHawk. Zaznaczyć przy tym trzeba, że to dudnienie basu towarzyszyło jedynie niektórym utworom, a w wielu się nie pojawiało. Uzupełniająco też dodać, że przy wciąż dalszym u NightHawk pierwszym planie to u nich specyfika ludzkich głosów była bardziej uwydatniona, mimo iż bezpośredniość nie aż tak dobitna, a wyraźność poszczególnego dźwięku bardziej zatracająca się w całościowym splocie muzycznym. Baum dawały, można powiedzieć, więcej brzmieniowej esencji, ale ta była bardziej jednorodna smakowo, tworząc mniej zróżnicowany bukiet. No i to jeszcze niechciane dudnienie – zamkniętość wyszła wadą, niedopracowaniem kwestii wewnętrznych odbić i ciśnień, ale przy Phasemation nieomalże tego dudnienia nie było.

   Pozostawało sięgnąć po Fosteksy. Te ewidentnie względem Baum, tak samo jak NightHawk podkręciły soprany, czyniąc brzmienie rzewniejszym, ale fizycznie także mocnym, a nie ogołoconym tkankowo, jak było u Sennheiser. Mnie się te mocniejsze soprany nie bardzo podobały, tym jeszcze bardziej, że nie były wybitne gatunkowo, ale obecność ich można było traktować wzbogacająco, zwłaszcza że mimo zamkniętości nie zaistniały problemy z basem. Dla siebie wybrałbym jednak NightHawk, a Baum wkrótce po nich. Masywność obu bardziej w mój gust utrafiała.

Pokaż cały artykuł na 1 stronie

21 komentarzy w “Recenzja: Baum Ellipse™”

  1. Piotr Ryka pisze:

    Obiecałem zrzucenie bomby i została zrzucona. Polską dystrybucją ma się zajmować krakowski Nautilus.

  2. Patryk pisze:

    Brzmi naprawde ciekawie. Milo si eczytalo jak zawsze. P.S: bedzie Test AUNE AR9000?

    1. Piotr Ryka pisze:

      Będzie. W każdym razie ma być.

  3. Marek S. pisze:

    „Okablowanie: w komplecie 2 jakości studyjnej kable (1,5 m i 3 m) z oplotem materiałowym.”

    Napisał Pan: „okablowanie, pojedynczym jackiem 2,5 mm łączące się z prawą muszlą”

    Czy to czasem nie będą wtyki 3.5mm od strony słuchawek i od strony źródła?

    Nie widać 4.4mm, czy można w takim razie wykorzystać własny kabel z dwoma wtykami 3.5mm?

    1. Piotr Ryka pisze:

      Cytując ze strony Baum Audio: W komplecie ze słuchawkami Baum Ellipse™ znajdują się 2 odpinane kable w oplocie o długościach 1,5 m oraz 3 m, zgodnie ze specyfikacją producenta Baum Audio. Kable można odłączyć i wymienić, a słuchawki posiadają podwójne gniazda (umożliwiające podłączenie z lewej lub prawej strony albo połączenie dwóch par słuchawek szeregowo). Zarówno strona wpinana do słuchawek (w lewą lub prawą muszlę), jak i strona źródła dźwięku wykorzystują złącza 3,5 mm. W zestawie brak przejściówki na duży jack.

      1. Marek S. pisze:

        Dziękuję. Trochę szkoda, że nie dali kabla z wtykiem 4.4mm do połączenie z dap-em.

          1. Marek S. pisze:

            Skoro kable już omówione :), to poprosiłbym o krótkie porównanie do Dx4000CL.

          2. Piotr Ryka pisze:

            Nic nowego względem recenzji obu nie napiszę, bo Baum wybyły już miesiące temu, a i DX4000 dawno, obu nie miałem jednocześnie. Mogę jedynie napisać, że Final bardziej stawiają na to, by brzmienie było miłe na podłożu melodyjności, a Baum by imponujące głębią, mocą i wyraźnością.

  4. Tadeusz pisze:

    Spodziewałem się,że Chińczycy stworzyli potwora i skonstruowali jakiś odpowiednik Audeze LCD-3 za 1,5kzł a tu widzę współczesne Creative Aurvana Live 🙂 Oczywiście to żart z mojej strony .Poszukuję aktualnie takich odpowiedników LCD3 ale krucho u mnie z budżetem .Mam iFi Pro iCan + Sennki HD800 ,chciałem jakoś urozmaicić, wzbogacić brzmienie w dolnych rejestrach pasma.Niby w iFi mam te różne „polepszacze” ,w przypadku niektórych nagrań to działa ,w przypadku innych jest irytujące i nie do wytrzymania na dłuższą metę.Moją uwagę zwróciły Moondrop Venus i HiFimany HE6 opisywane tutaj ale obydwa modele nie są już produkowane a następcy niestety nie idą w ślady poprzedników.Nadal chyba muszę liczyć na Chińczyków.

    1. Piotr Ryka pisze:

      Gdy ma się Sennheiser HD800, to do pełni szczęścia brakuje tego: https://hifiphilosophy.com/recenzja-ear-yoshino-v12/ Niesamowite połączenie. Potężny bas można mieć ze wzmiankowanych w recenzji tanich Ultrasone. Z Baum oczywista też.

      1. Marek S. pisze:

        Skoro zostały wywołane Ultrasone, to pojawia się pytanie jak przy Baum Ellipse wypadłyby mocno chwalone Ultrasone Master.

        1. Piotr Ryka pisze:

          Nie znam Master, ale zakładam, że bardziej echowo i trochę wyższym dźwiękiem, z większym procentowym udziałem sopranów. Może cieplej, a może nie – tego nie wiem. Całościowo zaś bardziej specyficznie, o ile dano im S-Logic.

          1. Marek S. pisze:

            Nie znałem wcześniej recenzji Pure signature, musiałem gdzieś ją przeoczyć. Skusiłem się na nie i zamówiłem w nowej wersji Black, która posiada większe pady i większe otwory, a także dodatkowy zbalansowany kabel z wtykiem 4.4mm. Wczoraj dostałem informację z Nautilusa, że Ellipse powinny pojawić się dopiero przed świętami. Ciekawe czy ten zbalansowany kabel od Ultrasone będzie pasował do tych słuchawek.

          2. Piotr Ryka pisze:

            Mam nadzieję, że Ultrasone się spiszą.

  5. Przemysław Wysocki pisze:

    No i dojechały Grado PS2000e. Uważam że są to jedne z najlepszych słuchawek dynamicznych jakie słyszałem. Są w zasadzie kompletne – nie za jasne, mają duzy dźwięk czyli tak zwaną potęgę brzmienia, dobry wykop, świetny bas, bardzo oryginalny, potafi uderzyc ale nie jest z gatunku tych bum bum basów tylko ma odpowiednio dużo gumowości, masy, wypełniania i rozpostarcia scenicznego, skupia siłę raczej w wyższych swoich rejestrach niż w tych niskich. Na szczęście słuchawki nie są jasne, mają swietną linie melodyjną i nie stawiają techniczności przekazu nad jego muzycznością. Spokojne wyrafinowane, może nie tak szybkie jak Solitaire czy HEDD ale solidne. Nie mordują sopranami. Tonacja ustawiona raczej nisko tak jak pisałeś. Myslę że wolę je od moich starych Pioneer SE Master 1. To są chyba najlepsze słuchawki Johna Grado. Niestety nie słyszałem żadnych nowszych i nie wiem co robią teraz jego synowie. Moim zdaniem John Grado swoimi ostatnimi słuchawkami udowodnił że zawsze wiedział jak ma brzmieć dobra śłuchawka i jak ma grać muzyka. To prawdziwy grande maestri a PS2000 niczym nie odstają od słuchawek znanych marek i wielkich firm. PS2000 to prawdziwe wyrafinowane jednocześnie energetyczne słuchawki które grają wszystko, pozbawione zniekształceń, płynne nauszniki wysokiej klasy. Chylę czoła przed starym maestri z Brooklynu, zakończył karierę wypuszczając swoje najlepsze słuchawki. Nie mogę tylko zrozumieć dlaczego niższe modele nie mają nawet jednej trzeciej tej jakości. Czekam teraz tylko na swojego nowego DACa który będzie jednocześnie DSD playerem na legendarnej lampie Siemensa z lat 50, aby wznieść te słuchawki jak i resztę moich słuchawek, na jeszcze wyższy poziom. Powinien się pojawić do końca listopada a więc muzycznej uczty będzie ciąg dalszy.

    1. Piotr Ryka pisze:

      Niższe modele też takie były. Nie wiem jak grają dzisiejsze, ale moje stareńkie Grado SR60 to ten sam styl i poezja brzmienia. Podobnie te limitowane https://hifiphilosophy.com/recenzja-grado-gh2/, ale na takie trzeba trafić. A najstarsze Grado GS1000 to był zdumiewający, absolutny czar.

      1. Przemysław Wysocki pisze:

        Ja sluchamem nizszych modeli z serii E i ich dzwiek jest surowy, postrzepiony. Dlatego zdziwily mnie PS2000 bo przeciez to koncowka serii E a maja zupelnie inny dzwiek niz te nizsze modele. Wiem ze z takich legend Grado byly tez PS1.

        1. Piotr Ryka pisze:

          Legendą są najstarsze Grado HP1000, ale nie dane mi było ich smakować. A PS2000 to zdumiewający przykład najwyższej pod każdym względem jakości, co pozwoliłem sobie zakomunikować w ich recenzji.

          1. Przemysław Wysocki pisze:

            To swietne sluchawki, na pewno jest to swojego rodzaju wyczyn dla Grado bo sądzilem ze nie stac ich na cos tak dobrego. Tamtych starych HP1000 i starych GS1000 tak naprawde nie bylo mi dane sluchac wiec nie wiem jak sie maja do tych szczytowych PS2000. stracilem zainteresowanie Grado po tym co pokazala seria E. Ale PS2000 to jednak inne zwierze. Szkoda ze tak przeszly bez echa zupelnie i szybko wyszly z produkcji. Pewnie wiele osob nie dalo im tak naprawde szansy. Jakby ktos mi powiedzial tak po samym dzwieku ze one kosztuja 20 tysiecy, a nie znalbym ceny, to bym spokojnie uwierzyl. I tak jak pisales, swietnie radza sobie z gatunkami typu rock. Sluchalem na nich wczoraj elektro metalu, troche elektroniki ogolnie, troche szarpania strun. swietnie sobie radza. Niestety czuje ze ten DAC ktory mam teraz mnie ogranicza, wiec lepszy DAC jest potrzebny, musze czekac na swoje zamowienie. Mysle ze po tym jak skompletuje ten tor, zobacze ich prawdziwe oblicze do konca. Jestem pewien ze to prawdziwie audiofilskie oblicze.

          2. Piotr Ryka pisze:

            Znajomy, właściciel Sennheiser Orpheius, nabył niedawno najstarszą wersję Grado GS 1000 i tym nabytkiem zachwycony.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

© HiFi Philosophy