Recenzja: Final DX6000

      Ile to upłynęło od recenzji ostatnich Final z serii Da Capo? Niecałe pięć miesięcy? A oni znowu świeży model z nowymi przetwornikami? Co tam się w tej Japonii wyrabia?

      Dokładnie co, tego nie wiem, ale w materiale informacyjnym piszą, że „Final przedstawia DX6000: rewolucyjne doświadczenie dźwiękowe z przetwornikami nowej generacji.”

      Dalej zostało napisane, że to słuchawki dynamiczne z przetwornikami zaprojektowanymi od podstaw i przy okazji w ogóle nowa filozofia dynamicznych driverów, mogących zapewnić high-endowego poziomu doznania całkiem jak głośnikowe, operując w szerokim polu akustycznym głębokim basem i gładkim sopranem.

      Wszystko to dzięki nowego wzoru wtryskowo formowanym diafragmom na bazie magnezu, zdolnym reprodukować dźwięki dalece bardziej niż dotychczas pozbawione zniekształceń, co potrafiące tym bardziej, że magnezowa kopułka poddana została specjalnym obróbkom odnośnie powierzchni i krawędzi, dzięki którym osiągnięto idealną równowagę sztywności, giętkości i trwałości, zapewniającą wierny naturalnemu dźwięk o wyjątkowej czystości, szybkości, rozdzielczości oraz precyzji. (Czegoż to ludzie nie wymyślą? – chciałoby się zapytać…)

      Układ złożony z aluminiowej cewki i jednolitej, nieklejonej, jednopostaciowej membrany, pracuje u tych DX na wzór doskonalszego niż w innych przetwornikach dynamicznych tłoka, nie generując zakłócających rezonansów i precyzyjniej kontrolując wysokie częstotliwości. Dołącza do tego znakomicie dobrany stopień otwartości muszli, dzięki któremu zjawia się naturalnie brzmiący o odpowiedniej mocy bas, uwolniony od rezonansowych podbarwień i całkowicie analogiczny do znanego z wysokiej klasy kolumn. Są to zatem coś jakby kolumny głośnikowe do zakładania na głowę, pomimo przylegania grające niczym wolnostojące.

      Do powyższego uwaga, że naturalizm tak ukształtowanego brzmienia może wydać się użytkownikom innych słuchawek w pierwszym momencie nienaturalny; przyzwyczajeni do sztucznych rezonansów, brzmienie od nich uwolnione mogą mieć początkowo nie za (jak jest w istocie) naturalnie czyste, a zbyt oczyszczone – dopiero z czasem (miejmy nadzieję) docenią jego prawdziwość.

     Pierwsze koty już za płotami – pora przypomnieć, kto zacz ten Final, inaczej nie wypada.

     Japońskie Final Audio z siedzibą w Jokohamie zostało założone w 1974 przez nieżyjącego już inżyniera Kanemori Takai – i jak niejedna japońska marka znana teraz głównie z produkcji słuchawek zaczynało od gramofonowych wkładek. Stopniowo rozszerzyło ofertę na całe gramofony, wzmacniacze oraz kolumny, by pod koniec lat 70-tych zaoferować już pełne zestawy audio, lecz jeszcze nie słuchawki. Te pojawiły się dopiero w 2009, po wcześniejszym wzmocnieniu kapitałowym związaniem z Japan Molex LLC (producentem kabli i złączy, kooperantem Sony), następnie wspólnym z nim przejęciu fabryki w Clark na Filipinach.

    Skracając historię do minimum: najpierw przejęta fabryka produkowała słuchawki dla innych, głównie japońskich marek, następnie Final stworzył własną wytwórnię na terenie Japonii, konkretnie w Kawasaki. To w niej powstają dziś słuchawki sprzedawane pod jego marką, powstają pod najwyższym rygorem wynalazczym oraz technicznym.