Recenzja: Fidata HFU2 Series USB

   W półmilionowym Kanazawa, stolicy prefektury Ishikawa – leżącej po przeciwległej stronie Hokkaido dokładnie na wysokości Tokio (więc nad Morzem Japońskim, a nie Pacyfikiem) –  mieści się siedziba założonej w 1976 roku I-O DATA DEVICE, INC., która zaczynała od opracowywania i wdrażania technologii komputerowych dla przemysłu i mediów, kooperując na tym polu między innymi z Sharp, NEC,  Apple i BBC (pamięci, napędy dyskowe, akceleratory graficzne, panele dotykowe i wyświetlacze LCD, po 4K włącznie). Prowadząc jednocześnie szeroko zakrojoną działalność powiązaną, między innymi dystrybucję produktów Western Digital na terenie Japonii, stawała się z biegiem czasu rodzajem ośmiornicy, której macki sięgały wszędzie tam, gdzie zjawiał się sektor elektroniczny. I pośród tej rozgałęzionej działalności w roku 2015-tym, po trzech latach badań, opracowali inżynierowie z I-O DATA nowy produkt: Network Audio Server “fidata”.

Serwera (jeśli nie liczyć relacji z AVS) nie recenzowałem – a szkoda, no ale trudno – przypada mi natomiast w udziale możliwość przetestowania dedykowanego mu kabla USB, oferowanego w białym pudełku z napisem: „Hi-Res grade Network Components fidata Audio Cable”.

 

 

 

 

Czy skromny przedrostek fi bierze tu pochodzenie od mniej skromnego fidelity (wierność, ścisłość), tego nie jestem pewien, ale podejrzewam, że tak. Wiem natomiast, że kabel powstał na Tajwanie, ponieważ na odwrocie znajduje się napis: MADE IN TAIWAN INSPECTED JAPAN; jak również jest tam nie pozostawiający wątpliwości, złożony dużymi literami podpis: I-O DATA DEVICE, INC.

Rzeczony serwer debiutował na Tokyo Audio and Home Theater Exhibition w 2016-tym, a kabel chyba jednocześnie, albo niedługo potem. I tu odnośna uwaga od wizytującego ubiegłoroczne AVS przedstawiciela I-O DATA, że powstał celem zadania szyku i promocji – aby pokazać, co należące do światowej czołówki przedsiębiorstwo potrafi zdziałać w dziedzinie transferu danych i jednocześnie, dzięki wyjątkowo atrakcyjnej wycenie względem jakości i ponoszonych kosztów, zapewnić mu popularność, a marce fidata wraz z nim.

Dodać trzeba, że jest to jeden z dwóch kabli sygnowanych tą marką, gdyż jest jeszcze kabel LAN, wraz z tym tu USB i dwoma już teraz, a nie jednym, modelami serwerów sieciowych budujący całość czteropozycyjnej oferty sygnowanej marką fidata.

Pokaż cały artykuł na 1 stronie

17 komentarzy w “Recenzja: Fidata HFU2 Series USB

  1. Jarek pisze:

    Świetna recenzja, z którą zgadzam się w 100%.
    W zeszłym roku byłem w trakcie poszukiwań kabla UBS i zostałem przekonany przez dystrybutora do zakupu opisywanego właśnie kabla Fidaty. Powiem szczerze i z pełną odpowiedzialnością, że był to najlepszy prezent gwiazdkowy jaki mogłem sobie sprawić! Nie miałem świadomości jak mocno ograniczona ilość informacji wcześniej do mnie docierała, tak jakbym wcześniej oglądał świat przez przykurzone okna, a następnie okna te się otworzyły pokazując jak piękny i prawdziwy jest otaczający mnie krajobraz. Coś pięknego!
    Moim zdaniem kabel wybitny, zachęcam do testu wersji LAN 🙂

    1. Jarek pisze:

      *kabla USB nie UBS oczywiście 🙂

  2. calluna pisze:

    Z różnymi kablami różnie bywa. Ciekaw jestem czy są różnice dźwiekowe miedzy tym 1m a 3m kablem.

  3. Marcin pisze:

    recencji nie czytałem, spojrzałem jedynie na cenę; tanio, jak na audiofilskie standardy (bez ironii), spodziewałem się kolejnego czarodziejskiego kabelka zmieniającego wszystko o 360 stopni (to już z ironią) za…powiedzmy 6000 zł. Co do brzmienia, wpływu itd. to się wypowiadać nie będę, bo się nie znam i nawet znać się nie chcę, bo szczerze szkoda czasu, a przede wszystkim pieniędzy na kupowanie „złotych” kabli, bo „srebrne” są słabe itd.
    Nie zamierzam oczywiście urazić ani recenzenta, ani innych czytelników czy właściceli audiofilskiego sprzętu, uważam, że każde hobby z czasem może się przerodzić w paranoję i jeśli ktoś jest na etapie kupowania wszelkiej maści akcesoriów za bardzo wygórowane ceny, przeznacza wysoki procent swojego budżetu na tego rodzaju zakupy; zamiast po prostu słuchać muzyki to skupia się na testowaniu sprzętu, a resztę czasu zajmują mu rozmyślania na temat tego jak duże są to zmiany, czy je słyszy, czy słyszy je ktoś jeszcze poza nim, czy było warto itd. to nie jest to recepta na bycie szczęśliwym, a prędzej na bycie nieszczęśliwym.
    Ja rozumiem, że fajnie się słuchać muzyki na fajnym sprzęcie. Każdy ma jakieś hobby i jeden wydaje na rower, inny na aparat, a trzeci na głośniki i takie ma prawo. Tak, jest duża różnica dla niewprawnego ucha/nieaudiofilskiego ucha słuchać na słuchawkach za 800 zł i za 8000 zł, ale kupowanie słuchawek za 5000 zł i kupowanie do nich kabla za 2000 zł bo firmowy jest do niczego to według mnie jest już przesada.

    1. Miltoniusz pisze:

      No a przesadą to jest że do słuchawek za 5000 trzeba niestety kupować kabel za 2000.

    2. Przemysław S. pisze:

      Zgadzam się, że po wątkach na forach audio, po recenzjach oraz opisami pod nimi można odnieść wrażenie, że muzyka służy tylko jako narzędzie do testowania sprzętu, a nie jest celem, z myślą o którym tworzymy dany tor audio.

      Przyznaję się bez bicia, że przez pierwsze 2-4 dni z nowym sprzętem skupiam się na jego brzmieniu oraz jego specyfice, łącznie z barwą, muzykalnościa, holografią, detalicznością, sceną, spójnością… dopiero potem przychodzi przyjemność z obcowania z samą muzyką i po prostu delektowania się nią bez analizowania cech sprzętu.

      Ideałem byłoby medium uniwersalne, całkowicie przezroczyste, oddające każdy najmniejszy aspekt utworu muzycznego bez najmniejszych jego zniekształceń, jak wprost ze studia nagraniowego/koncertu i na dodatek w przystępnej dla każdego Kowalskiego cenie.

      Wtedy z pewnością prowadzone na Pana Piotra oraz innych forach koncentrowałyby się wyłącznie na tematyce stricte melomańskiej, a nie częściach składowych naszych systemów audio. Taka utopia z pewnością szybko się nie złości i do tego czasu jesteśmy „skazani” na czytanie, dzielenie się naszymi naszymi kabelkowo-źródłowo-wzmacniaczowo-sluchawkowymi/kolumnowymi doświadczeniami oraz poszukiwaniami takiego sprzętu, który nie będzie stanowił bariery między nami, a muzyką. Będzie natomiast umożliwiał jej przeżywanie/doświadczanie w jak najbardziej naturalny, namacalny sposób. Na dobry początek z nauszników mogą wystarczyć NH, które posiadam i potrafię stale czerpać dużą satysfakcję z płynącej z nich muzyki, chociaż mam też znacznie droższe, lepiej brzmiące modele słuchawek.

      Mogę stwierdzić, że jestem szcześliwy z tego, co posiadam i wdzięczny recenzjom Pana Piotra, osobom wypowiadającym się pod nimi, bo dzięki temu mogę być bliżej mojej ulubionej muzyki każdego dnia niż kiedykolwiek wczesniej oraz nasycić się nią w stopniu, jaki nie był mi nigdy do tej pory dostępny (poza koncertami).

      Co się tyczy kabli, nawet tanie, oryginalne furutechy świetnie się sprawdzają w porównaniu z tym, co załącza do sprzętu producent sprzętu audio lub tych interkonektów z „marketowych” półek. Kabelki do słuchawek najlepiej przetestować i jeśli z perspektywy danej osoby nie wprowadzają znaczących różnic, to pozostać przy stockowym.

      Za ewentualne błędy w tym komentarzu przepraszam, ale pisząc na telefonie przejrzenie dłuższej wypowiedzi bywa klopotliwe. Pozdrawiam!!!

  4. Miltoniusz pisze:

    Trudno odmówić logiki rozumowania oraz wysokiego prawdopodobieństwa, że ta logika sprawdza się w praktyce.
    Niestety, w moim przypadku się nie sprawdza. Cytując króla Salomona, proponuję zaczerpnąć z cudownej studni doświadczenia. Fajnie jest się zdziwić.
    A że paranoja, nieszczęście i takie tam – tak, to jest realne zagrożenie.

  5. Piotr Ryka pisze:

    Napiszę ogólnikowo. Niekoniecznie słuchawkom za pięć tysięcy trzeba kupować kable za dwa, bo można nie kupić żadnego – i Beyerdynamic T1 też będą bardzo dobrze brzmiały. Można kupić za tysiąc i trochę od FAW – i zagrają jeszcze lepiej. Można za trzy od Tonalium – i będzie znów lepiej o trochę, a można za pięć tysięcy dolarów (sic!) od Kimbera – i nie wiem jak będzie, bo z Kimber Axios Silver nie miałem do czynienia.

    Natomiast odnośnie całościowej relacji sprzęt/muzyka – to tu wchodzimy w dwie zasadnicze kwestie:

    1. Zgodnie z teorią poznania (duża interdyscyplinarna gałąź nauki), świat odbierany przez nas składa się w 90% z własnych projekcji mózgu, a jedynie w 10% z nieprzetworzonych danych sensorycznych. Zdawać by się więc mogło, że jakość aparatury odtwórczej audio ma bardzo nikłe znaczenie, lokując się w tych dziesięciu zaledwie procentach. Ale na tej samej zasadzie można by mniemać, że na przykład uroda kobieca także nie ma znaczenia, a jednak wydaje się mieć zasadnicze – nieprawdaż? Bo mózg jest właśnie wyczulony na najmniejsze zmiany – nie ma tendencji do uśredniania. Czepia się różnic bardzo zajadle, uporczywie trzyma najmniejszych, mimo iż ma wbudowany mechanizm łagodzący i na przykład przykre zapachy po paru minutach tracą znacznie na intensywności. (Przyzwyczajamy się do smrodu.) W pewnym stopniu przyzwyczajamy się też do „smrodu” w audio, ale jedynie w pewnym, i smród złego brzmienia zawsze pozostanie nieprzyjemny. (A może być – i często jest – powodowany złym, śmierdzącym kablem.)

    2. I druga sprawa – pamiętajmy, z czym mamy do czynienia. Czy to w kolumnach, czy w słuchawkach niewielka w sumie membrana (bo cóż to jest parędziesiąt maksymalnie centymetrów średnicy)lub kilka membran (czy wstęg) próbuje naśladować brzmienie całej armii najprzeróżniejszych źródeł dźwięku; od czegoś tak prostego jak trójkąt poczynając, a na czymś tak dużym jak organy, albo skomplikowanym jak ludzka głośnie kończąc.Oczekiwanie w tej podwójnie złej sytuacji (wyczulenie i wielka aktywność mózgu oraz skomplikowanie procesów źródłowych) całkiem wyklucza rozwiązania proste i ostateczne. Inaczej mówiąc: nie należy oczekiwać tanich i jednocześnie w całej rozciągłości zadowalających rozwiązań, nie ma na to widoków.

    3. Jest wszakże pewna ważka pociecha – daje się zauważyć w odniesieniu do mózgu pewien krytyczny moment satysfakcji. Moment, w którym suma cech pozytywnych brzmienia zdobywa decydującą przewagę nad zawsze muszącymi się pojawiać niedociągnięciami. – I wówczas te 90% mózgowego wkładu jest w stanie całkowicie niedociągnięcia te przykryć, a satysfakcję rozdmuchać do rozmiarów ogromnych. Do tego powinniśmy dążyć, to nie jest jakieś strasznie trudne do zdobycia. (A recenzowany powyżej kabel USB Fidaty, to duży krok w tym kierunku dla posługujących się muzyką z komputera.)

  6. Marek pisze:

    Panie Piotrze, wlasnie – powiedzial Pan „muzyka z komputera”. Zazwyczaj o kablach USB, czy innych zabawkach w tym standardzie (np ifi) pisze sie w kontekscie polaczenia komputer – przetwornik.
    Ja slucham muzyki z dysku SSD, podlaczonego bez komputera wprost do gniazda USB odtwarzacza sieciowego, ktory zajmuje sie cala robota. Zastanawiam sie, czy w takim polaczeniu dobry kabel USB bedzie mial tak znaczacy wplyw, jak w opisywanej konfiguracji?
    Pozdrawiam

    1. Ein pisze:

      Pytanie do autora, także z góry przepraszam, za swoje trzy grosze, opinię znaczy się. Do momentu, jak ktoś nie zwęszy interesu, nie będzie miał. Piszę sarkastycznie, bo takich kabli właściwie na rynku (jeszcze?) nie ma, tj. kabli USB-microUSB czy USB(a)-USB(A), bo taki pewnie by Pan potrzebował, łącząc swój dysk ze streamerem. Ale spokojnie, na pewno ktoś to wprowadzi na rynek 😉

      Serio zaś, nie jest to dla dźwięku, dla brzmienia istotne. Dane są przesyłane do magistrali, układ – kontroler, weryfikacja danych / bufor, przepchnięcie dalej do przetwornika C/A lub (bez konwersji) do wyjścia USB/SPDIF w zależności od możliwości/konfiguracji urządzenia audio do którego dysk jest wpięty.

      Jak chce Pan to zweryfikować, można (i to jest rzadkość, bo zazwyczaj audiofilskie kable USB to wtyki: USB(A)-USB(B)) sprawdzić z drutem Supry, bo Szwedzi oferują różne gniazda w tego typu okablowaniu. Zaleta – jest jeszcze względnie tanio. Wada – wynik takiego porównania do przewidzenia.

      PS. Są na rynku dostępne audiofilskie przewody SATA, także nic mnie już nie zdziwi.

      1. Piotr Ryka pisze:

        Audiofilskie okablowanie do transferu cyfrowego istnieje, ponieważ sygnał cyfrowy w kablu ma postać analogową. Ma postać fali, a fale w zależności od ośrodka różnie propagują. I żaden bufor, kontroler, przetwornik itp. tego nie zastąpi ani nie zamaskuje.

        1. Marek pisze:

          Od poczatku uzywam Supry wlasnie i nie bardzo mam z czym ten kabel porownywac.
          Rozumiem wiec, ze poki co nie bardzo wiemy czy warto szukac stanowczo lepszego kabla, zanim nie dokonamy porownania.

          1. Piotr Ryka pisze:

            Nie znam Supry, więc się nie odniosę. Być może jest cudowna. Chociaż mam wątpliwości co do jej możliwości względem Fidaty.

    2. Paweł pisze:

      Jeśli tor jest odpowiednio czuły, wysokiej klasy, sugeruję nagrać ten sam plik szczególnie native dsd lub testowy od np. Dr. Z’s test na kilka nośników usb i zewnętrzny dysk ssd a następnie samemu posłuchać. Nie są to diametralnie różnice ale słyszalne nie licząc różnego poziomu szumów. Ciekawe doświadczenie bo zawartość w bitach identyczna.

    3. Przemysław pisze:

      U mnie po dodaniu usb od ifi wraz iDefenderem oraz iSilencerem zmiana w jakości dźwięku jest bardzo wyraźna, bo stało się bardziej rozdzielczo, holograficznie oraz nie uprzekrzają odsłuchu ewentualne zakłucenia, które wcześniej potrafiły zepsuć przyjemność ze słuchania muzyki.

  7. Marcin pisze:

    Panie Piotrze,

    Mam konkretne pytanie. Otóż używam głównie iOne jako konwerter z USB na coax, planuje kupić DAC Berkeleya, który nie ma wejścia USB i poprzez kabel koaksjalny oba urządzenia połączyć. Planowałem również do iOne’a dokupić iUSB 3.0 razem z dwoma kablami USB od iFi.

    I teraz pytanie: czy ja na pewno dobrze zrozumiałem, że sama Fidata podłączona od komputera do iOne’a zdziałała więcej, niż iUSB 3.0 razem z kablami iFi???

    1. Piotr Ryka pisze:

      Fidata jest lepsza niż iUSB3.0 i więcej zdziała. Poza tym będzie lepszą rezerwą na wypadek ewentualnej przyszłej pracy z przetwornikiem prosto po USB. I o ile we współpracy z iOne względem iUSB3.0 różnica będzie niewielka (przynajmniej tak jak sprawdzam – z Black Diamond koaksjalnym), to w drugim przypadku duża.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

sennheiser-momentum-true-wireless
© HiFi Philosophy