Recenzja: Crystal Cable Absolute Dream

Crystal_Cable_Absolute_Dream_03   To sobie teraz pokablujemy. Kablowanie będzie o kablu, czyli w perfidny sposób jako konfident szeptał Wam będę do ucha wiedzę tajemną a tajną o jednym z najdroższych i najbardziej dumnych z siebie interkonektów na naszej planecie. Już sama jego nazwa nadana przez rodzicielską firmę daje jasno do zrozumienia, że o skromności tym razem rozmawiać nie będziemy. Absolutne Marzenie jest bowiem spełnieniem marzeń o absolucie, a konkretnie o absolucie w łączeniu kablem. Okazuje się, że tego rodzaju perfekcyjne łącze powinno zdaniem firmy Crystal Cable dochodzić do skutku w oparciu o monokryształy, co niewątpliwie koresponduje z jej nazwą i nie może być zaskoczeniem.

Zanim w tajniki tej monokrystalizacji zanurkujemy, powiedzmy słowo o samej firmie. Z niemałym zdumieniem przeczytałem, że jej siedziba mieści się w World Trade Center, o którym sądziłem, że po 11 września 2001 przestało istnieć i nie zostało dotąd odbudowane, co ma się ziścić dopiero w 2015 roku. Okazuje się jednak, że niezupełnie, bo w Holandii inne WTC stoi sobie najspokojniej i o samobójczy atak lotniczy brodatych acz dla niepoznaki ogolonych terrorystów raczej nie musi się martwić, ponieważ ma ledwie jedno piętro wysokości. W tym WTC rozgościła się firma Crystal Cable posiadająca też taką swoistość, że wraz z inną sławną holenderską firmą kablarską Siltech stanowi własność małżonków Gabi i Edwina van der Kleij-Rynveld. Nawet się nie chcę domyślać jak tam wyglądają awantury w rodzinie i pozostaje żywić nadzieję, że to wyjątkowo wspaniale okablowane małżeńskie stadło żyje ze sobą w zgodzie, którą to nadzieję umacnia niezwykle sympatyczny wygląd obojga małżonków.

Gabi_Rijnveld

Gabi Rijnveld

Siedziba Crystal Cable mieści się w WTC położonym w Arnhem, a dla ścisłości dodajmy, że w Holandii są także inne WTC i w ogóle w tym kraju międzynarodowy handel kwitnie na każdym rogu i byłby niewątpliwie z wszystkiego najważniejszy, gdyby nie rolnictwo, na punkcie którego Holendrzy mają kompletnego hopla.

Siedziba to jedno, a fabryka drugie. Ta jest położona gdzie indziej, mianowicie w miejscowości Elst i sądząc z google map nie wygląda specjalnie imponująco. Nie byłem tam jednak, nikt mnie nie zapraszał, toteż złego słowa więcej nie powiem, bo nie wiem jak też tam to na miejscu wygląda i w jakich warunkach te marzycielsko monokrystaliczne kable powstają. Na zdjęciach widać jedynie, że manufaktura Siltecha lokuje się zaraz obok, a oba kablarskie zakłady usytuowane są przy ulicy imienia Edisona, co samo w sobie stanowi poważne zobowiązanie. Można jednak przy niewielkiej dozie zawziętości wyszukać w Internecie zdjęcia z wnętrza fabryki Crystal Cable powstałe na bazie relacji kogoś tam zaproszonego i prezentuje się ona na nich niezwykle zasobnie tudzież schludnie, problem polega jednak na tym, że nie widać na tych zdjęciach zakładu produkującego monokrystaliczne srebro, tylko nowoczesną montażownię, w której gotowe już przewody łączy się zmyślnie w skomplikowane, wielożyłowe audiofilskie wyplatanki. Krótko mówiąc, nie jest jasne i nigdzie tego nie wyczytałem, gdzie te monokryształy są wytwarzane, a chyba to jest najważniejsze. A skoro się tym nie chwalą, powstaje lekka wątpliwość, z jakiego powodu? Przecież chwalenie się jest nieodłącznym atrybutem audiofilskiego rytuału i w ogóle w dzisiejszych czasach promować się jest rzeczą najbardziej ludzką z ludzkich i tylko zramolali filozofowie coś tam ględzą po kątach, że im to nie pasuje do wzorca humanistycznych postaw, ale kto by ich słuchał.

Dobrze, zostawmy temat. Nie chcą powiedzieć kto im te monokryształy i mniej monokrystaliczne przewody wytwarza, czy też może sami je produkują? – to trudno. Pozostaje faktem, że monokryształy z uwagi na bardziej uporządkowaną strukturę sygnał elektryczny przewodzić powinny lepiej, a już zwłaszcza monokryształy srebra, metalu o najlepszym przewodnictwie. No i miejmy też nadzieję, że da się to również  usłyszeć, a nie tylko za to zapłacić.

Pokaż cały artykuł na 1 stronie

25 komentarzy w “Recenzja: Crystal Cable Absolute Dream

  1. Marta napisał(a):

    „(…)to za same przewody wyjdzie do standardowego systemu jakieś pół miliona złotych, czyli jesteśmy w domu, a konkretnie w domu dla milionerów(…)”
    chyba w domu dla wariatów 🙂

    a z wad/zalet(?) wymieniłabym jeszcze:
    – tylko dla obłąkanych.

  2. Piotr Ryka napisał(a):

    Na zawołanie można przywołać (bawiąc się przy okazji językiem) dwa interkonekty droższe od naszego Marzenia: Nordosta Odin i Siltecha Double Crown, oba za metr kosztujące około 70 tysięcy złotych. Droższy będzie także Transparent Audio OPUS MM2 w wersji zbalansowanej, kosztujący 19 tysięcy dolarów. Jak to się wszystko ma do codzienności i zdrowego rozsądku, starałem się wyłożyć w tekście o sensie audiofilizmu. Na obronę potwornie drogiego kabla można powiedzieć, że przynajmniej potrafi być bardzo użyteczny, wzmagając wydatnie piękno muzycznego przekazu, podczas gdy na przykład drogie zegarki, które na dodatek mogą być jeszcze wielokrotnie droższe, pełnią funkcję czysto ozdobną i reprezentacyjną w czasach gdy każdy nosi przy sobie komórkowy telefon, na którym może sprawdzić w każdej chwili godzinę.
    Osobiście znam kogoś, kto posiada wspomniany interkonekt Siltecha i jest to osoba całkowicie racjonalna, tyle że zakochana w muzyce. No tak, miłość jest szaleństwem. Ale co nasze życie bez niej byłoby warte?

    1. angelo napisał(a):

      Tak ma pan rację . Racjonalizm w odniesieniu do cen wielu luksusowych produktów jest trochę dziwny . No ale gdyby ich nie było , to na co człowiek mialby wydawać pieniądze i czym się cieszyć w swoim krótkim życiu . No oczywiście myślą o wieczności dobrej dla tych , których do siebie zaprosi dobry Bóg ..

  3. Marta napisał(a):

    Tak na serio to powiem Panu, że w 95% (może przesadziłam, ale na pewno >50%) audiofilizm to mania i można dodać wzorem z leksyki psychiatrycznej, że prześladowcza; i to sensu nie ma, bo nawet jeśli słyszy się muzykę na tym swoim wymażonym sprzęcie to się ją słyszy, ale zapomina się o jej słuchaniu – serio to mówię, nie wiem czy mnie Pan rozumie. Ale te 5% jak Pan Wiktor czy 45% istnieje.

  4. Marta napisał(a):

    oczywiście: „wymarzonym”

  5. hifiphilosophy napisał(a):

    Nie, nie rozumiem. Nie wiem jak można słyszeć muzykę i jednocześnie jej nie słyszeć. Natomiast słyszałem o takich, którzy tak uważają. I z niektórymi nawet swego czasu dość ostro się ścierałem. Nie tak dawno jeden taki pisywał na pewnym forum jako Kasia. Ale na tamtym forum już nie polemizuję, bo okazałem się szkodnikiem i administrator zniszczył mi konto w trosce o dobro publiczne.

    1. Marta napisał(a):

      Myli się Pan. Nie wiem, czemu poczuł się Pan tak urażony.

      1. Piotr Ryka napisał(a):

        Ależ nie czuję się urażony. Po prostu nie wiem jak można słuchać muzyki i jej nie słyszeć tylko dlatego, że na lepszym sprzęcie brzmi lepiej. Nie sądzę aby tacy ludzie jak Grado czy Burmester zaczynali od konstruowania lepszej aparatury tylko po to, żeby na koniec mniej słyszeć. Sam mogę o sobie powiedzieć, że na co dzień z własnego systemu słyszę dźwięk wyjątkowo piękny i odczuwam z tego powodu ogromną satysfakcję, a jednocześnie dzięki temu dużo silniej dane jest mi przeżywać muzykę. Jakość aparatury według mnie jest wprost a nie odwrotnie proporcjonalna do muzycznych przeżyć, chociaż niektórzy twierdzą inaczej. Być może jestem nietypowy, ale nie potrafię dostrzec racji owej nietypowości. Czy dobre wino pije się po to by gorzej smakowało, albo tylko dlatego by patrzeć na jego etykietę?

        1. Marta napisał(a):

          Proszę Pana; rozumiem i szanuję Pana zdanie, uważam, że posiadanie takiego hobby jest piękne i chwalebne, a dązenie do ideału jedną z cnót.
          Użyłam sformułowania „słuchanie muzyki” oraz „słyszenie muzyki” – w nakreślonym kontekście pole semantyczne tych wyrażeń jest inne i myslałam, że Pan je dostrzeże: słuchać czegoś to coś innego niż słyszeć coś. Bazując na swoim doświadczeniu, zwłaszcza w obcowaniu z moim mężem audiofilem twierdzę, że ten powoli traci umiejętność słuchania muzyki i czerpania z niej przyjemności, a głównie skupia się na tym czy było warto wydać tyle pieniędzy na jakiś sprzęt, co można usłyszeć i czy faktycznie gra lepiej czy nie i więcej czasu spędza na czytaniu o sprzęcie, sprzedawaniu tego, który kupił dwa tygodnie temu i kupowanie nowego. Uważam, że jego przypadek nie jest odosobniony.
          Jest Pan z wykształcenia, co przeczytałam filozofem, proszę spojrzeć na to zatem jak na pseudo Platoński dialog.

          – Czy czrpanie przyjemności ze słuchania muzyki jest proporcjonalna do jakości brzmienia?
          – Powiedzmy, że tak.
          – Czy jakość brzmienia jest proporcjonalna do jakości sprzętu?
          – Zgódzmy się i do tego.
          – Czy jakość aparatury jest proporcjonalna do ceny?
          – Załóżmy, że i to jest prawda.
          – Czy kabel za 50 000 zł „gra” lepiej niż za 1500 zł i czy ta różnica jest wyczuwalna i duża?
          – Tak, a różnicę słychać.
          – A czy ta róznica jest proporcjonalna do różnicy ceny?
          – W najmniejszym nawet stopniu.
          – Zatem czy ludzie, którzy kupują taki sprzęt to debile, a ludzie, których na to nie stać mają prawo i słuszność mówić, że nawet gdyby mięli to by nie kupili?
          – Nie. Cechą ludzi majętnych jest właśnie to, że wydają swoje pieniadze jak chcą, na luksusy, bo ich na to stać i głupotą byłoby zbierać pieniądze i nie wydawać ich na przyjemności; a ludzie biedni mówią to co mówią, ponieważ patrzą na to ze swojego stanowiska (byt okresla świadomość?), a gdyby mięli pieniądze robiliby to samo, co bogaci, których krytykują.
          – Zatem niech biedni hipokryci milczą i niech nie zachowuja się jak wojujący socjaliści wykrzykujący: „ach, tu kabel za 50tyś, podczas gdy miliony w Afryce głodują!”
          – Nie w tym rzecz.
          – A w czym?
          – A no w tym, że nawet jeśli nie masz kabla za 50tyś nie jesteś gorszy, masz prawo mówić to co uważasz i słusznie zwrócić uwagę na to, że różnica pomiędzy kablem za 1500zł a 50 tyś zł w jakości grania ma się nijak do różnicy w ich cenie.

          Mimo różnicy zdań, ja szanuję Pańskie zdanie i Pana osobę, bo nie jestem pewna, że za dwa lata nie zmienię zdania. Niepotrzebnie jest Pan sarkastyczny, bo to nie świadczy o Pana inteligencji, tylko jest przejawem braku kultury osobistej. Proszę mi uwierzyć, że nie jestem żadnym wrogiem Pańskim z audiohobby i nie chcę Pana zniszczyć. Nie wiem czy Pan Wiktor,którego nie znam i nigdy na oczy nie widziałam ma czy nie ma tego kabla, ale wiem, że jest wielkim entuzjastą sprzętu, ma bardzo drogi sprzęt, a Panowie się znają z tego, co wywnioskowałam z innych Pana tekstów (sam Pan o tym wspomina) i domysliłam się, że o nim Pan mówił i tyle; a Pan nagle zmienił ton, podpisał swoją wypowiedź nie imieniem i nazwiskiem tylko nazwą strony itd., a ja przecież nikogo nie obraziłam i nie zachowałam się po chamsku. Sam Pan pietnuje postawę administratora, który Pana skreślił z audiohobby, o czym nie wiedziałam, a teraz zachowuje sie Pan podobnie, nie majac do tego podstaw.

          1. Marta napisał(a):

            Jeśli sobie Pan życzy, mogę na maila wysłać wiadomość ze swojego maila, który jest identyczny z adresem, który trzeba podać, aby móc komentować na Pańskiej stronie i wtedy wyślwieli się Panu w polu identyfikacji moje imię i nazwisko;żadnym kretem-wrogiem-niszczycielem nie jestem.

          2. angelo napisał(a):

            Szanowna pani . Ten wywód jest nic nie wart , chciała pani coś udowodnić, a nic nie wyszło , Każdy wydaje pieniądze wg swojego gustu i zapatrywania . Tak samo jest z samochodami , nieruchomościami itd . ich wartość jest sprawą umowną i jest taka w rzeczywistości czy i za ile znajdzie się na produkt kupiec ..

  6. Janek.W. napisał(a):

    Administrator jako jeden z pierwszych „rzucił” się na pomoc Kasi;)

  7. Piotr Ryka napisał(a):

    Droga Marto

    Wybacz, że tak kordialnie się zwracam, ale naprawdę szczerze podziwiam Twój wpis o audiofilizmie i tylko żałuję, że od niego nie zaczęłaś, bo od razu mielibyśmy otwartą dyskusję a nie pole do domysłów. Tego rodzaju otwartych tekstów w sporach o sens i istotę pasji audiofilskiej nie ma wiele, ponieważ strony dawno temu okopały się na wrogich pozycjach i głównie plują na siebie jadem.
    Argumenty merytoryczne ujmę w punktach, by było przejrzyściej.

    – Przede wszystkim męża trzeba poddać muzycznej terapii, podobnie jak terapii sprzętowej. Niech przyjdzie tutaj ze swoim sprzętem i wyszukamy mu taki, którego nie będzie musiał co dwa tygodnie zmieniać, a słyszenie muzyki zamieni na powrót w jej słuchanie.

    Odnośnie dialogu:
    – Czy czerpanie przyjemności z percypowania muzyki jest proporcjonalne do jakości brzmienia?
    – Niekoniecznie. Gombrowicz na przykład twierdził, że najwięcej przyjemności sprawia mu muzyka usłyszana marginalnie, z okna naprzeciwko, a na koncertach denerwują go popisy wirtuozów, wysuwające się przed sens samego dzieła. Jak widać problemy z odbiorem muzyki istnieją od dawna i nie dotyczą samej aparatury. Mimo to sądzę, sądząc oczywiście po sobie, że muzyka słuchana z aparatury gorszej przemawia słabiej. Gombrowicza złościły wirtuozowskie popisy, a mnie złoszczą ograniczenia przekazu, które słaba aparatura serwuje nieustająco. Nie złoszczą mnie natomiast wykonawcy, bo łatwo mogę sięgnąć po takich, których interpretacje mi odpowiadają, co w czasach Gombrowicza było znacznie trudniejsze. Oczywiście sporu o to czy lepiej słuchać aparatury słabszej, dającej obraz zubożony, ale pozwalającej skupić się na samej muzyce, czy wręcz przeciwnie – lepszej, ale niosącej zagrożenia związane z jakościowym wyścigiem zbrojeń, z punktu widzenia psychologii rozstrzygnąć definitywnie się nie da. Sam pozostaję jednak na stanowisku, że istnieje tu tylko jeden punkt graniczny, a nie dwa. Rozumiem przez to, że nie istnieje taki punkt po stronie słabości, poniżej którego nie ma się chęci słuchania za pośrednictwem aparatury lepszej, tylko całą uwagę skupia się na muzyce, natomiast istnieje taki punkt po stronie wysokiej jakości, powyżej którego jesteśmy już całkowicie zadowoleni z formy przekazu i dzięki temu możemy w całości oddać się słuchaniu muzyki. Ba, jesteśmy do tego nawet zmuszeni, ponieważ piękno brzmienia nie pozostawia wyboru i chcąc nie chcąc stajemy się jego niewolnikami. Dodam, iż przez wiele lat słuchałem sprzętu stwarzającego ograniczenia jakościowe, a takiego w którym ich nie odczuwam słucham dopiero od kilku lat. Dlatego sądzę, że wiem co mówię.

    – Czy jakość brzmienia jest proporcjonalna do jakości sprzętu?
    – To tautologia, przynajmniej dopóki jakość sprzętu oceniać będziemy po jakości brzmienia.

    – Czy jakość aparatury jest proporcjonalna do ceny?
    – Przeważnie jest, ale z uwzględnieniem czynnika zmniejszającego.

    – Czy kabel za 50 000 zł “gra” lepiej niż za 1500 zł i czy ta różnica jest wyczuwalna i duża?
    – Czasami tak, a czasami nie.

    – A czy ta różnica (o ile występuje) jest proporcjonalna do różnicy ceny?
    – Zależy co rozumiemy przez proporcjonalny. Jeżeli funkcję liniową, to nie, a jeśli logarytmiczną, to tak.

    – Zatem czy ludzie, którzy kupują taki (bardzo drogi) sprzęt to debile, a ludzie, których na to nie stać mają prawo i słuszność mówić, że nawet gdyby mięli to by nie kupili?
    – Ci, którzy niezwykle cenią sobie jakość muzycznego przekazu i mają na jego wdrażanie odpowiednie zasoby ekonomiczne, kupując nawet piekielnie drogą aparaturę nie stają się poprzez to debilami, ponieważ pewna proporcja jakościowa między ceną a oferowanym brzmieniem, jak widać choćby na przykładzie kabla Absolute Dream, jednak występuje. A czy stają się wobec tego bezduszni i zapatrzeni tylko we własne zachcianki? To bardzo złożona kwestia, na którą niedługo spróbuję odpowiedzieć w osobnym tekście o luksusie. Jednocześnie sądzę, że nikt nie powinien deklarować co by zrobił, gdyby się znalazł w pewnej sytuacji, o ile z tą sytuacją nie miał wcześniej do czynienia. Nie wiemy co byśmy zrobili gdybyśmy się stali milionerami. Z pewnością wielu z nas zadziwiłoby wówczas samych siebie.

    – Czy byt określa świadomość?
    – Niewątpliwie. Jednakże formy tego określenia w zależności od konkretnego człowieka bywają diametralnie różne.

    – Czy wszyscy mają prawo zabierać głos i wyrażać własne zdanie?
    – Oczywiście. Jest fundamentem ludzkiej godności mieć prawo do wyrażania własnego zdania. Nikomu nie powinno się tego odmawiać, a ramami dyskusji winna być wyłącznie kultura wzajemnego odnoszenia się. Choćby minimalna.

    Odnośnie cytatu:
    „Mimo różnicy zdań, ja szanuję Pańskie zdanie i Pana osobę, bo nie jestem pewna, że za dwa lata nie zmienię zdania. Niepotrzebnie jest Pan sarkastyczny, bo to nie świadczy o Pana inteligencji, tylko jest przejawem braku kultury osobistej. Proszę mi uwierzyć, że nie jestem żadnym wrogiem Pańskim z audiohobby i nie chcę Pana zniszczyć.”

    Myślę, że aż o „zniszczenie” byłoby raczej trudno. Bo niby w jaki sposób miałoby się ono dokonać? Poprzez dyskusję? Uczciwa wymiana zdań na dowolny temat chyba jeszcze nikomu nie zaszkodziła, a już zwłaszcza filozofom.
    Nie sądzę przy tym, bym był jakiś specjalnie sarkastyczny. Pozwoliłem sobie jedynie zauważyć, że audiofile, zgodnie ze swoim mianem, jednak nie tylko słyszą muzykę, ale także jej słuchają. Nigdy nie spotkałem audiofila, który byłby nakierowany wyłącznie na sprzęt a muzyki wcale nie słuchał.
    Stwierdzenie braku kultury osobistej przyjmuję z pokorą. Już widać taki jestem – niekulturalny.

    I jeszcze jeden cytat:
    „Nie wiem czy Pan Wiktor, którego nie znam i nigdy na oczy nie widziałam ma czy nie ma tego kabla, ale wiem, że jest wielkim entuzjastą sprzętu, ma bardzo drogi sprzęt, a Panowie się znają z tego, co wywnioskowałam z innych Pana tekstów (sam Pan o tym wspomina) i domyśliłam się, że o nim Pan mówił i tyle; a Pan nagle zmienił ton, podpisał swoją wypowiedź nie imieniem i nazwiskiem tylko nazwą strony itd., a ja przecież nikogo nie obraziłam i nie zachowałam się po chamsku. Sam Pan piętnuje postawę administratora, który Pana skreślił z audiohobby, o czym nie wiedziałam, a teraz zachowuje sie Pan podobnie, nie mając do tego podstaw.”
    Po pierwsze, nie mieszajmy kolegi Wiktora w tę intrygę. Wiktor jest miłośnikiem kabli marki Fadel i innych nie posiada, tak więc nie o nim była mowa.
    Po drugie, nie sądzę abym zmieniał ton. Nie dostrzegłem w sobie podczas naszej wymiany poglądów żadnej zmiany nastawienia i nie dostrzegam jej teraz. Mój wpis sam zatytułował się hifiphilosophy a nie Piotr Ryka, ponieważ dokonując go byłem zalogowany jako administrator i wtedy tak się dzieje z automatu. A loguję się od czasu do czasu, by usuwać spam i ewentualnie odblokowywać wpisy osób po raz pierwszy piszących. Tak więc podpis hifiphilosophy nie ma żadnego charakteru intencjonalnego. To czysta, bezmyślna technologia.
    Po trzecie, postawy osób kneblujących innym usta faktycznie piętnuję i ludźmi tak postępującymi pogardzam. Zawsze stałem na stanowisku pełnej wolności wypowiedzi i nikomu nigdy nie zamierzam odbierać głosu. Przepraszam, jeżeli skutkiem działania oprogramowania powstało mylne wrażenie, że jest inaczej; proszę absolutnie nie brać tego do siebie i swobodnie w każdej sprawie się wypowiadać. Gotów jestem odpowiedzieć na każdą krytykę i na miarę swoich możliwości próbować pomagać w każdej sytuacji.

    Serdecznie pozdrawiam
    Piotr Ryka

    1. Rolandsinger napisał(a):

      Z niemałą dozą smutku stwierdzam, że Piotr Ryka – autor niniejszego portalu – mija się z prawdą, by nie powiedzieć, że łże w mało wyrafinowany sposób. Otóż twierdząc, iż cyt.: „postawy osób kneblujących innym usta faktycznie piętnuję i ludźmi tak postępującymi pogardzam. Zawsze stałem na stanowisku pełnej wolności wypowiedzi i nikomu nigdy nie zamierzam odbierać głosu”. Mianowicie, gdy kilka miesięcy temu popełniłem tu pochlebczy skądinąd wpis pod recenzją słuchawek Shure SRH1840 zniknął on w oka mgnieniu. Mając na uwadze ten fakt, każdemu komentarzowi publikowanemu w tym serwisie będzie towarzyszył stosowny screenshot z mojej strony.

      Poza tym uważam Piotra Rykę za człowieka niezmiernie utalentowanego, zwłaszcza w materii literackiej, pomijając jego oczywiste, obsesyjne fantasmagorie w kwestiach merytorycznych dotyczących techniki audio oraz infantylną postawę emocjonalną w okolicznościach jakiegokolwiek sprzeciwu czy wręcz braku afirmacji dla jego autorytarnych i niepopartych jakimkolwiek materiałem pomiarowym opinii o recenzowanym sprzęcie hi-fi.

      1. Piotr Ryka napisał(a):

        Nic mi o tamtym zaginionym komentarzu nie wiadomo. Proszę go zamieścić ponownie a na pewno się ukaże. Ukaże się każdy wpis o ile tylko nie będzie operował ordynarnym językiem. Osoby których pierwszy wpis został zaakceptowany mogą się po zalogowaniu wpisywać bez akceptacji administratora. Najwidoczniej tamten zagubiony wpis omyłkowo został usunięty wraz ze spamem. Administrator techniczny usuwa dziennie kilkadziesiąt a czasem ponad sto spamów i najwyraźniej usunął coś przez pomyłkę.

  8. Piotr Ryka napisał(a):

    Dodam jeszcze, Marto, że oczywiście bardzo chętnie będę także rozmawiał w formie prywatnej. Wiele osób pisze do mnie prywatnie i prywatnie sobie rozmawiamy.

  9. Maciej napisał(a):

    A ja chciałem tylko dodać że Państwa dyskurs jest zdecydowanie na miarę tych kabli… Wydaje mi się ze to co daje siłę drogim produktom to właśnie ten kapitał kontrowersyjności produktu i filozofii go otaczającej.
    Cieszę się z tego co przeczytałem bo lubię nawiązania do klasyków. Zwłaszcza w dziedzinach na pozór odległych od nauk humanistycznych.

  10. milfhunter napisał(a):

    przyznam ze zaczynam coraz mniej wierzyc w dzialnie kabli, poczatkowo faktycznie bylem zaskoczony ale ostatnio coraz mniej slysze roznice, jezeli czegos nie mozna rozróżnić w tescie abx to kupowanie takich rzeczy jest bez sensu…

    1. Piotr Ryka napisał(a):

      Odsyłam w takim razie do tekstu o testach ABX, znajdującego się w dziale Muzyka.

  11. Przemek napisał(a):

    A ja sie zastanawiam czy o wlascicielach aut marki Rolce-Rolce czy Bentley mysli sie ze nie czerpia przyjemnasci z jezdzenia swoimi samachodami i tak naprawde tylko w nich siedza.Czy tylko o wlascicielach wysokiej klasy systemow audio wymysla sie podobne bzdury.

    Czemu nie mysli sie ze sa osoby ktore lacza w jedno dwie pasje ,muzyke i wysokiej klasy sprzet do jej odtwarzania.Przeciez mozna kochac nad zycie muzyke i lubic ja sluchac w inny sposob niz tylko w marnej plaskiej jakosci.

    Czy ktos kto non stop dlubie przy swoim aucie cos wymienia ,potem testuje na torze i znowu wymienia i znowu testuje z kolegami na torze nie lubi jezdzic tym autem.Czy jak nim jedzie nie czerpie z tego mega przyjemnosci tylko mysli o nowym amortyzatorze a nie o tym jak fajnie sie jedzie az nie chce sie wracac do domu.

    Nie rozumiem czemu tak zle ocenia sie fascynatow dobrego brzmienia.Taka postawe mozna zauwazyc na forum audiohobby ktore niedlugo zmieni chyba nazwe na antyaudiohobby albo antydrogisprzethobby.

    Czy to jakies objawy zazdrosci czy braku optymistycznego podejscia do tematu ,nie wiem mam nadzieje ,ze nie ale tak czasami mozna to ocenic.

    Czy kolega Piotr ,kolega Wiktor czy inni posiadacze drogiego sprzetu nie kochaja muzyki tylko sprzet.Moim zdaniem kochaja muzyke 10 razy bardziej niz swoj wysokiej jakosci sprzet a posiadaja go wlasnie z powodu milosci do muzyki a nie odwrotnie.Dla mnie to banalnie proste.

    Pozdrawiam

    1. angelo napisał(a):

      Lubię wypowiedzi mądrych ludzi , a nie obsesyjnie nastawionych na krytykę ludzi z manią prześladowczą pn. zazdrość ..

  12. milfhunter napisał(a):

    Każdy ma prawo kupować co chce i za ile tylko myślę ze ludzie mogą być wprowadzani w błąd tymi baśniowymi opisami, jakoby to kable wprowadziły tak wielkie zmiany :), powtarzam nie kwestionuje tego ze kable działają, ale zmiany nie sa takie jak wynikają z kwiecistych opisow recenzentów, ktoś potem kupuje i sie dziwi dlaczego to nie gra jak w recenzjach.

    1. Piotr Ryka napisał(a):

      A po co ktoś miałby kupować na podstawie samego czytania recenzji? Jak kogoś stać na drogi kabel, to stać go też przynajmniej na to, żeby podjechać do salonu z własnym kablem i porównać go z tym, który zamierza kupić. Za kaucją, a jak kogoś znają to i bez kaucji, można nawet zabrać do siebie i wypróbować w domowych warunkach. Kupowanie drogich kabli to nie kupowanie wakacyjnego wyjazdu na podstawie zdjęć folderowych w biurze podróży. Tutaj wcześniejsza degustacja jest możliwa i jak najbardziej wskazana. Nie podoba się, nie kupujemy. I po sprawie.

  13. Roman napisał(a):

    Z kablami to jest tak że jak ma się poprawny to kupowanie lepszego za sporą kasę nie ma sensu bo przy przejściu z lepszego na gorszy jest tylko chwilowy dyskomfort i zaraz z powrotem wraca zadowolenie ze słuchania muzyki,no chyba ze jak już pisałeś ktoś ma nadmiar kasy .

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

© HiFi Philosophy